Mér hefur tekist að nurla saman á mörgum árum nokkrum þúsundum króna, með blóði, svita og tárum, í svonefndum ríkisskuldabréfum sem eru nokkuð örugg en þó aðeins verðtryggð að hluta og í einhverjum verðbréfum að hluta. Í ótryggu efnahagsástandi hugsaði ég ráð mitt og ákvað koma þessum krónum inn á handhæga sparisjóðsbók og helst að eyða þeim sem fyrst. Ég lét glepast af auglýsingum Spron um 10% vaxtaauka „…á áunna vexti“. Hjá huggulegum þjónustufulltrúa komst ég að nokkru merkilegu sem mig hafði aldrei órað fyrir í fávisku minni og fjárhagslegu meðvitundar- og grandaleysi í gegnum tíðina. Inneign á sparisjóðsbók er ekki verðtryggð! Nema hún sé bundin í 3 ár! Og það er bannað að verðtryggja inneignir, það er bannað með nokkurra ára gömlum lögum frá Seðlabankanum! Hvernig er þá hægt að hafa útlán verðtryggð með góðri samvisku? Af hverju er það ekki bannað líka? Er ég algjört fífl?