Hvað stóð upp úr 2017?

Það er ekkert sérstakt sem skarar fram úr í íslenskri skáldsagnagerð i ár, ekkert sem greip mig heljartökum, af því sem ég hef lesið. Ekki laust við að örli á makindalegu hiki og íhaldssemi í skáldskap góðærisins. Ég hafði gaman að Stofuhita eftir Berg Ebba, þar er tíðarandinn speglaður, hugmyndirnar viðraðar, samfélagsmiðlarnir rannsakaðir og sitthvað fleira í einhvers konar sjálfsmyndar- og þjóðfélagsstúdíu um kjöraðstæður manneskjunnar í flóknum og hættulegum heimi. Svo er ég í stuði fyrir torræðar og dularfullar ljóðabækur þessa dagana, svo Kóngulær í sýningargluggum eftir Kristínu Ómarsdóttur og Flórída eftir Bergþóru Snæbjörnsdóttur eru nærtækar. Ljóð þeirra beggja eru djarfleg, gagnrýnin og fersk.

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

w

Tengist við %s