Ýmislegt

ja hérna

Engin jól eru án jólaboða

Við systur skiptumst á að halda  jólaboð á annan í jólum fyrir stórfjölskylduna þar sem mamma og pabbi eru heiðursgestir. Í ár var boðið hér í Hrauntungu og var glatt á hjalla. Gunna sá um glæsilegan forrétt, Brynjar eldaði dýrindis nautasteik með eðalsósu eftir kúnstarinnar reglum og Þura bauð uppá berjaís undir heitum marenshjúpi. Svo var farið í pakkaleikinn fræga og gantast fram á kvöld. Allir voru mættir nema Óttar V sem er í vellystingumí sveitinni en Arnþór Brynjarsson sá um að halda uppi stuði í hans stað. Hér er uppskrift af kartöflumús sem var í boðinu og er einstaklega jólaleg (sjá fremst á myndinni í ferköntuðu eldföstu móti):

JÓLALEG KARTÖFLUMÚS MEÐ PEKANHNETUM

3-4 meðalstórar sætar kartöflur (1 kg), 70 g smjör, 1 msk púðursykur, 1 tsk kanell, negull á hnífsoddi og slatti af pekanhnetum. Aðferð: Skræla kartöflurnar og skera í bita, sjóða í léttsöltu vatni í 10-15 mín. Stappa með gaffli eða hræra örstutt í Kitchen Aid. Blanda saman bræddu smjöri, púðursykri, kanel og negul (kanli og negli?) og hræra útí kartöflumúsina. Setja í eldfast mót, strá pekanhnetum yfir og baka í 10-15 mín, ca. 200°C.

Aðventa

Í dag komu góðir gestir í Hrauntungu. Magnús „litli“ og Inga átu og skreyttu piparkökur og við Sossa þömbuðum glögg, pabbi kom með vísnagátur og gamanmál og Gunna og fjölskylda litu inn en þau voru í kaupstaðarferð. Ég var búin að baka áströlsku bombuna sem var étin upp til agna. Svo skruppum við Inga um sjöleytið til Steinunnar Har og Grétars í dýrindis kjúklinga- og grænmetissúpu. Um kvöldið var afmæliskaffi á Vatnsenda hjá Bryndísi Heiðarsdóttur. Svona er aðventan, allir á ferð og flugi, líf og fjör.

Mæðgur á góðum degi

Þá er búið að skrifa jólakortin í ár, við kertaljós og jólasálmasöng.  Þeir ættingjar og vinir sem eru í náðinni fá risastórt kort með fermingarmynd af Ingu, glóandi af gleði og bjartsýni. Þegar ég var á hennar aldri var ég frekar týnd og vissi ekkert í hvorn fótinn ég átti að stíga. Veit það varla enn…

Bruðl

Mig hefur langað í þennan kertastjaka í nokkur ár en alltaf fundist það bruðl að spandera í hann, ekki síst eftir að kreppan skall á. Svo á ég líka fullt af kertastjökum.  En nú þegar ég hef fengið nokkra þúsundkalla útborgaða fyrir ritdóma og nefndarstörf ákvað ég að láta það eftir mér að kaupa mér hann, á uppsprengdu verði í Epal. Nú trónir hann í stofunni og ég hef ekki af honum augun.