Tölvan hans föður mins sáluga hefur safnað ryki síðan hann lést, 7. febrúar 2013. Hans sakna ég mjög. Nú hefur nafna hans Óttari Vignissyni tekist að komast inn í tölvuna og þar er heilmikið efni frá pabba, öllu raðað snyrtilega, allt flokkað og á vísum stað. Ég get ekki stillt mig um að birta hér opið bréf sem hann sendi til Norðurslóðar árið 2012.

Sólin skín á stein og stekk . . .

Í Norðurslóð frá 19. apríl 2012 birtist grein um „frægan dalvískan söngtexta“ eins og segir í myndatexta sama blaðs frá 22. mars 2012. Þar er sagt frá því að textinn um Dalvíkina draumabláu sé eftir Valgerði Gunnarsdóttur og lýsir hún tilefni og aðstæðum. Ég hef sjaldan orðið meira undrandi á ævi minni því að ég vissi ekki betur en ég hefði sett textann saman á sínum tíma.

Ég hringdi í Valgerði og komst að því að hún man ekki betur en textinn sé hennar. Ekki hvarflar að mér að hún tali þar gegn betri vitund. Hún man ekki betur. En gallinn er bara sá að ég er jafn handviss um að ég gerði textann sem er reyndar svolítið öðruvísi en textinn sem birtist í Norðurslóð frá 19. apríl síðastliðnum.  Mér finnst sá texti bera þess merki að vera saminn af vönum, fullorðnum manni hvað varðar orðalag þar til kemur að seinustu línunni. Henni hefur verið breytt vegna utanaðkomandi aðstæðna sem var skólaskemmtun.  Breytingin er skiljanleg ef það er haft í huga en ekki til bóta að mínu mati og er önnur meginástæða þess að ég get ekki látið þetta mál þegjandi fram hjá mér fara. Hin ástæðan er tilfinningaleg. En víkjum aðeins nánar að tilurð textans góða.

Á árunum í kringum 1970 þegar ég var um þrítugt var ég skólastjóri við Húsabakkaskóla í Svarfaðardal og gerði þá textann um Dalvíkina draumabláu við ameríska lagið Aura Lee eftir George R. Poulton. Hermann Stefánsson kennari á Akureyri hafði gert/þýtt texta við þetta sama lag og var þá sungið um Önnu Lár sem hafði gullið hár og allt það. Um þetta leyti varð lagið vinsælt í flutningi Elvis Presleys og hét þá Love me tender. Mig minnir að við strákarnir syngjum texta Hermanns á MA-árunum annaðhvort í kórnum eða í okkar hópi –  nú eða bæði. Mér leiddist heldur flutningur Presleys og textinn var alger flatneskja að mínum dómi. Lagið fannst mér hins vegar fallegt og langaði alltaf til þess að gera söngvænan texta við það og keppa við Presley!

Um þessar mundir voru dætur mínar að byrja í sínum vorskóla og það er fallegt um vík og dal í norðlensku vori. Ég reyndi því að skapa stemmningu  í kringum þetta og tókst það að einhverju leyti a.m.k. því að víst er að margir kunna textann og syngja hann við ýmis tækifæri. Hann er ríkur þáttur í minningum fjölskyldunnar frá þessum árum enda sunginn óspart í bílnum í ferðum milli Akureyrar og Dalvíkur en það er önnur saga. Júlíusi Daníelssyni kennara á Dalvík, sem var og er mikill vinur minn, fannst þessi texti „hugljúfur“ og við rauluðum hann stundum saman tveir eða fleiri ef svo bar undir. Júlíus Daníelsson segist muna vel eftir því að hafa látið stelpur á Dalvík sem voru að æfa undir skólaskemmtun hafa textann og hafi þau eða þær breytt fyrsta bekk í fjórða bekk í síðustu línunni af því að það átti betur við.

Ólíklegt er að Júlíus hafi sagt stelpunum hvaðan textinn var ættaður og þó hann hafi gert það þá hefur ungt fólk ekki endilega brennandi áhuga á að vita eftir hvaða karl eða kerlingu eitthvert ljóð eða texti er þótt á því séu auðvitað undantekningar. Vangaveltur um breytinguna og rithátt orðsins karl/kall kunna að vera rætur þessa misskilnings eða misminnis sem fram er kominn um tilurð textans. Það er aðeins mín tilgáta. En nú vil ég biðja Norðurslóð að birta þennan umrædda texta eins og hann kom upphaflega frá minni hendi og eins og ég vil að hann sé hafður:

Dalvíkin er draumablá

og dýrðleg til að sjá.

Dalvíkin er draumablá

og dýrðleg til að sjá.

Ofar stendur Upsafjall

eins og gamall kall.

Sólin skín á stein og stekk

og stúlku í fyrsta bekk.

Óttar Einarsson fyrrv. skólastjóri á Húsabakka

Ljósmynd af pabba með íslensk fornrit í bakgrunni: Brynjar Ágústsson, 2009. Merkt í tölvunni: Gamall maður