Sólsetur í Afríku

„Mma Ramotswe hallaði sér aftur í stólnum og lokaði augunum. Hún vissi að til voru staðir í heiminum sem voru alltaf grænir og gróskumiklir, þar sem vatn hafði enga merkingu því að það var alltaf til staðar, þar sem gripirnir voru aldrei horaðir og sljóir; hún vissi það. En hana langaði ekki til að búa á slíkum stað því hann væri ekki Botsvana, að minnsta kosti ekki hennar Botsvana. Uppi í norðri, nálægt Maun, við óseyrina þar sem áin rann öfugt, aftur inn í landið, var gróskan meiri. Hún hafði komið þangað margoft og tærir lækirnir og víðáttur Mopani-skóganna og hátt grasið hafði fyllt hana undrun. Hún hafði verið glöð fyrir hönd fólksins þarna því það hafði vatn allt í kringum sig, en henni hafði ekki fundist þetta vera sinn staður, heldur var hann í suðrinu, í brakandi þurru suðrinu“ (208).

Enn ein hugljúf saga um Mma Ramotswe á Kvenspæjarastofu nr. 1 eftir Skotann Alexander McCall Smith, sú sjöunda í röðinni. Maður er eiginlega kominn til Afríku og finnur lyktina af kraumandi graskersbitum í potti, rauðrunnatei og kleinuhringjum og iljarnar brenna í sjóðheitum sandi. Skemmtilegar persónur og góður andi svífur yfir, viska og yfirvegun; þetta er mannbætandi lesning. Og nú er verið að gera bíómynd um Kvenspæjarastofuna, það verður gaman að sjá. Ekkert popp og kók í hléinu, heldur  mopani-ormar og vatn.

„Kjósa? Um hvað? Milli hverra?“ Hann saup á bjórnum og hvessti augun á Árna. „Hvernig dettur þér í hug að það skipti einhverju andskotans máli hverjir sitja í þessum sirkús þarna niðrá Austurvelli? Kommon, ég hélt að það væri einhver smáglóra í hausnum á þér strákur. Í gær vorum við evríboddís darling og höfðum það fínt. Í dag erum við trítuð eins og pestin allstaðar í heiminum og höfum það skítt. Heldurðu að þetta heilalausa sjálftökulið þarna á þinginu breyti einhverju um það? (…) Ekki var hægt að opna blað, kveikja á útvarpi eða sjónvarpi eða vafra á Netinui án þess að fá kreppuna beint í andlitið. Það var ekki einusinni skjól í skáldsagnaheiminum, ef hann hafði skilið það rétt var von á krimma rétt fyrir jólin sem snerist meira og minna um þetta helvíti. Hvaða endemis bull var það? Þegar hann las skáldsögu ætlaðist hann til að fá frið fyrir raunveruleikanum rétt á meðan, það hlaut að vera lágmarkskrafa, fjandakornið?“ (116)
Skemmtilegur samtímakrimmi með kaldhæðnum titli, blóði drifinn og miskunnarlaus, vel skapaðar persónur, góð samtöl og spennandi framvinda. Útrásarvíkingur finnst myrtur, Pólsk mafía teygir krumlurnar til Íslands (ég missti reyndar þann þráð fljótlega), kreppan í algleymingi og landabrugg er blómleg atvinnnugrein að nýju. Ævar Örn Jósepsson (Poppkorn ´86, Blóðberg, Svartir englar o.fl.) er frábær krimmahöfundur, með puttann algjörlega á púlsinum.

Svo féllu húsin og þeir sem inni voru grófust undir og ekki fleira fólks von út úr brakinu. Þarna lá brúðguminn Hallur dauður eða samasem á hlaðinu og við Ásgrímur Þorsteinsson og fleiri brugðum snöru utan um lappirnar á honum og hengdum aftan í hest sem við settum foringjann Eyjólf uppá og svo dró hann Hall í blóðtaumi í svaðinu í kringum húsin að hætti hinna hraustu og sigursælu forfeðra vorra, þegar menn voru menn (168).

Mjög flott bók, Einar Kárason er hér einskonar skrifari. Skemmtileg skipting í sjónarhorni, flottar mannlýsingar, fallegur stíll, samúð og mannskilningur. En ætli hafi ekki verið erfitt fyrir bókmenntaverðlaunanefndina að gera upp á milli Ofsa og Rökkurbýsna?