Jólastússið er að ná hámarki. Ég á eftir að kaupa 2 jólagjafir, eitt jólatré, fylla ísskápinn og búa til toblerone-ís og hrísgrjónarönd með karamellusósu sem verið hefur eftirréttur á jólum á mínu heimili frá því ég fæddist (uppskrift frá mömmu). Svo eru smá þrif, tiltekt og skreytingar, bara gaman. En svo eru bara 2 rjúpur komnar í hús við illan leik, mig vantar helst 1-2 í víðbót ef vel á að vera. En veiðitímabilið er víst búið. Ég er búin að fara á bókasafnið og birgja mig upp af bókum og dvd svo ég býst við huggulegum jólum þótt spáð sé rigningu og meiri kreppu.

Sú rödd var svo fögur

Karl minn færði mér að gjöf tónleikadiskinn með Vilhjálmi Vilhjálmssyni. Haldnir voru fjölsóttir minningartónleikar um hann í Laugardalshöllinni í október sl. en þá voru liðin 30 ár frá því að hann fórst í bílslysi i Lúxemborg. Hann var fæddur 11. apríl 1945 en er síungur og sígildur. Ég hef verið aðdáandi Vihjálms í áratugi og fór á tónleikana í Salnum sem voru ógleymanlegir. Þessi diskur hefur verið í spilaranum síðustu daga og að öðrum flytjendum ólöstuðum slær Egill Ólafsson í gegn hjá mér með kynþokka og sprengikrafti, dásamlegri rödd og ómótstæðilegri útgeislun. Sjáið og heyrið hann taka Jamaica með stæl, aðeins fýlupokar geta setið kyrrir.

Sigga min á afmæli í dag. Hún er mikil heimskona og ævintýragepill og setur lit á tilveruna.

Það styttist í jólin. Hér eru jólakortin í ströngu hönnunarferli og  nokkrar jólagjafir hafa verið keyptar (búnar til – not). Búið að kveikja á kertum og fá sér púrtvín, þetta er allt að koma. Annað kvöld verður ýsa með hömsum og á föstudaginn er súpa og kósíheit með vinkonum, svona á þetta að vera.

Óvissa er alltaf vond og skapar mikla streitu. En nú er henni eytt og loksins orðið ljóst hvernig stjórnvöld ætla að bregðast við kreppunni. Þjóðráðið er s.s. að almenningur borgi brúsann með lakari lífskjörum, hærri sköttum, rýrari velferð og vaxandi skuldabyrðum. Að hækka verð á matvælum, bensíni og brennivíni (sem hækkar húsnæðislánin í leiðinni), skera niður í menntastofnunum og sjúkrahúsum, þetta eru aldeilis frábær ráð! Þetta er það eina sem þeim dettur í hug þótt setið hafi verið yfir þessu á löngum fundum og menn hafi varist allra frétta íbyggnir á svip. Þurftu  menn virkilega 3 mánuði til að finna þetta út,  var þetta ekki fyrirsjáanlegt? Þessi niðurstaða hlýtur að kalla á að þeir stóðu að öllu klúðrinu verði kallaðir til ábyrgðarinnar sem þeim var treyst til og fengu greitt fyrir að bera á sínum tíma, eignir þeirra teknar upp í kreppuskuldir og þeir sinni síðan samfélagsþjónustu í nokkur ár. En hvernig á að knýja það fram? Hafa stjórnvöld styrk og ekki síst sómatilfinningu til þess? Höfum við, almenningur, þor og dug til þess að heimta það? Eða sitjum við svekkt og fúl við eldhúsborðið og röflum, og höldum svo áfram að láta fara illa með okkur?

Nýja platan (diskurinn) hennar Ragnheiðar Gröndal, Bella and her black coffe, er einstaklega ljúf og falleg. Ég þurfti að hlusta á hana nokkrum sinnum til að meðtaka hana en ég er mikill aðdáandi Vetrarljóða. Ragnheiður slær á milda jazztóna og syngur með sinni afskaplega fallegu rödd (allt á ensku…) og Guðmundur Pétursson, snillingurinn sæti með flottasta nef og krullur sem til eru, spilar undir. Meiriháttar kósístemning í skammdeginu.