Kann á Canon

Hvar skyldi maður nú enda um helgina? Hossast í húsbílnum þangað sem sólin skín, liggja í sólbaði með góða bók og þeysast svo upp á fjöll með myndavélina, eða sitja heima, fara í Sorpu og taka til í bílskúrnum?

Um helgina var niðjamót í Brynjars ættlegg, haldið á Melgerðismelum í Eyjafirði. Þar voru samankomnir afkomendur Ágústs Ásgrímssonar (1911-1991 minnir mig) sem byggði og bjó í Aðalstræti 70 á Akureyri með konu sinni, Elísabetu Geirmundsdóttur , listakonu (sem teiknaði húsið) en hún lést úr krabbameini aðeins 44 ára að aldri. Þau áttu þrjú börn, Ásgrím ljósmyndara, Iðunni listakonu og Geir en hann lést 1990. Síðar kvæntist Ágúst Sigríði V. Rögnvaldsdóttur og átti með henni þá pörupilta Brynjar og Heiðar Inga. Þeir ólust svo upp þarna í innbænum, litlu stubbarnir, renndu sér á skíðum og skautum, stálu rabarbara og stukku í skafla ofan af  húsþökum… Það var kalt í veðri fyrir norðan um helgina en enginn lét það á sig fá, heldur var rölt upp að Borgarrétt með nesti, keppt í krikket upp á skrautrituð viðurkenningarskjöl, flugdrekar hafnir á loft og sungið við varðeld. Á laugardagskvöldið var hátíðarmatur, holugrilluð lambalæri, og þá sýndi Ásgrímur Ágústsson gamlar ljósmyndir af forfeðrum og ættingjum og fallega garðinum við Aðalstræti 70. Það er alltaf gaman að hitta skemmtilegt fólk, styrkja fjölskylduböndin og finna þegar samhljómur myndast um sameiginlegar minningar og fortíð.

Hópurinn við Borgarrétt

Popppunktur dr. Gunna og Felixs sem sýndur er á föstudagskvöldum er stórskemmtilegur þáttur. Hann er útpældur, hugmyndafræðin mögnuð (fjölbreytni, grín og nördagangur), gaman að sjá frægar íslenskar hljómsveitir spreyta sig og sviðsmyndin er algjört æði! Ég kann fæst svörin en skemmti mér konunglega.

Ekkert smá mikil krútt

Í dag hittumst við nokkur frændsystkini í Grasagarðinum. Yfirskriftin var þriðji og fjórði ættliður Holtunganna og var auglýst kyrfilega á Fasbókinni. Það var aldeilis huggulegt, mjög gaman að hitta frændsystkini sem maður þekkir lítið en sér samt ættarsvipinn á, t.d. Loka Björnsson sem er alveg eins og pabbinn, Ásrúnu Brynju sem er dóttir Ingvars Herborgarsonar og Herborgu systur hennar sem ég þekki ekkert en er nauðalík nöfnu sinni og ömmu, sömuleiðis var gaman að hitta Þórhildi sem er dóttir Harðar Harðarsonar. Ég lofa því hér með að þegar komið er handrið á svalirnar fínu verður Holtspartí hjá mér í Hrauntungunni, segi og skrifa. Látið það ganga.

Inga og vinkonur hennar

Inga átti afmæli í dag. Fjórtán ára fimbulskvísa, ákaflega glaðlynd og skapgóð stúlka, góðum gáfum gædd og með frábæran húmor. Það er ótrúlegt að svona langur tími sé liðinn frá því hún fæddist á Landspítalanum undir handleiðslu MFS, þ.e. Meðganga, fæðing, sængur-lega, sem var sérstakt prógramm fyrir hraustar barnshafandi konur og gekk út að hafa rólegt og afslappað andrúmsloft í kringum fæðing-una. Ég man að við fengum huggulegt herbergi til að fæða barnið í, aðeins ein ljósmóðir var viðstödd og hún hafði annast mig alla meðgönguna, ég man að Enya emjaði lágt í græjunum, það var rökkvað í herberginu, kveikt á kertum, allt fullt af púðum og teppum og ég gat hagrætt mér í fæðingunni. Engin lyf voru notuð, aðeins glaðloft. Þetta var frábær upplifun. Þegar Óttar minn fæddist átta árum fyrr, lá ég á bakinu á skjannabjartri og kaldri sjúkrastofu, umkringd læknum og hjúkrunarfólki, stútfull af peditíni og vissi hvorki í þennan heim né annan. Það er mikilvægt að konum líði eins vel og hægt er þegar barn fæðist, í öruggu, þægilegu og afslöppuðu umhverfi. Þá minnkar þörf fyrir lyf og deyfingar og reynslan verður allt önnur og ánægjulegri. En þetta var áður en heilbrigðiskerfinu á Íslandi var rústað. Nú er ég að kynnast því á nýjan leik í gegnum veikindi mömmu og það er ekki nema fyrir fílhrausta menn að glíma við það batterí. Ég óska ykkur, lesendur góðir, góðrar heilsu og langlífis.

Sjómannadagsmorgunn kl. 9, frekar kuldalegt og sólarlaust.  Sumarið er tími morgunhanans. Ég er búin að lesa moggann og hita mér te. Plan dagsins er m.a. að skrifa handrit að útvarpsþætti, ég hef ekki minnstu hugmynd hvernig það er gert en hef samt tekið að mér að gera einn slíkan. Við höfum sagt upp áskriftinni að Stöð 2 og ég get ekki sagt að ég sakni hennar, þar eru endalaust einhverjar leiðindabíómyndir og yfirborðslegir hjalþættir, bæði innlendir og erlendir. Nú verður tíminn sem fór í sjónvarpsdoða nýttur til hluta sem eru skapandi og gefandi. Framkvæmdir á svölum hússins eru komnar á lokastig, búið er að múra svalagólfið, fræsa það og grunna og borið verður lútsterkt epoxy-lakk á í dag ef ekki rignir. Handrið er næst á dagskrá og skiptar skoðanir meðal íbúa hússins um hvernig það á að líta út. Vonandi næst samstaða um það sem fyrst svo hægt verði að drífa fram garðstólana og njóta blíðunnar á bikiníinu með góða bók á svölunum því haustið kemur fyrr en varir með kvöldkul og rökkur.

Á meðan ég svaf í nótt hækkuðu lánin mín um nokkra hundraðþúsundkalla og ég þarf að vinna fyrir 50.000 kalli í viðbót á ári til að eiga fyrir benzínhækkuninni. Og búsið orðið svo dýrt að ég get ekki einu sinni drekkt sorgum mínum.