Mynd: orcahome.de
Kunningi minn, Júlíus H. Ólafsson, rifjaði upp í spjalli í dag þegar Keikó fékk hótunarbréf, árið 2002. Þá sagði Hallur Hallsson að bréfin segðu meira um hug þeirra sem skrifuðu þau heldur en um Keikó. Hljóta þetta að vera ein frægustu ummæli í fjölmiðlasögu Íslands. Þetta bjargaði alveg deginum hjá mér.
Að blogga þjálfar ritun og hugsun, einfaldar líf manns því fókusinn verður skarpari; það er hægt að hafa áhrif og jafnvel áskotnast fé og frami, kynnast nýju fólki, varðveita minningar, deila skoðunum og gleðiefnum með öðrum; og það er alltaf ánægjulegt að fá jákvæð viðbrögð sem hvetja mann til að halda áfram að blogga (byggt á becoming a minimalist).
Ég hef bloggað hér síðan í september 2008.
Glænýtt og lekkert þema, alveg ókeypis: Suits.
Mynd af sexsnob.net
„Dýravinir hafa ekki það eitt fyrir augum að afstýra grimmdarfullri misþyrming á skepnum, heldur vilja þeir stuðla að því, að öllum skepnum geti liðið svo vel sem kostur er á, hvort heldur eru húsdýr eða aðrar skepnur. En til þess að nálgast það takmark, vita þeir að grafa þarf fyrir margar og djúpar rætur í þjóðlífi voru. Eigingirnin þarf að minnka, mannúðin að vaxa og verða almennari.“
Úr leiðara fyrsta tölublaðs Dýraverndarans, sem kom út í tæp 70 ár, frá 1915 til 1983
Grímsi 1930-2010
Arngrímur Jóhannsson frá Tunguseli, oftast nefndur Grímsi í Hvammi, lést á Þórshöfn 7. mars 2010. Ég ætlaði að skrifa minningargrein um hann á sínum tíma og byrjaði á því sem hér fer á eftir.
Ég kynntist Grímsa vel þegar ég var tengdadóttir í Hvammi á níunda áratug síðustu aldar. Hann var einn af þessum sveitamönnum sem mundi tímana tvenna, torfbæi og vinnumennsku, fátækt og sjálfsþurftarbúskap. Hann var ungur þegar dráttarvélar komu fyrst í plássið og ollu byltingu í öllum vinnubrögðum til sjávar og sveita til blessunar fyrir landslýð. Hann lagði alltaf inn í sitt kaupfélag og sparisjóð og bjó alla tíð í sinni sveit, ógiftur vinnumaður og barnlaus. Ekki eltist hann við efnisleg gæði eða veraldlega hluti. Hann átti gúmmískó og vinnuslopp sem hann brá utan yfir sig þegar mikið stóð til. Honum þótti gott að borða góðan mat og fá sér svo kaffi í glas og svæla pípustert á eftir í hægindastólnum sínum. Oft stóð hann með kaffiglasið eða pípuna við eldhúsgluggann og horfði út yfir sveitina sína. Hann las tölvuvert en best naut hann sín við sveitastörfin, slegin tún, ilmandi hey, drifhvít lömb og kumrandi rollur voru hans líf og yndi. Hann vann með sínu lagi, hægt og af þrjóskulegri seiglu. Alltaf hafði hann áhuga á því hvað Óttar sonur minn var að brasa og fannst pilturinn sá vera óumdeilanlegur snillingur. Þegar ég hitti á hann í síma seinni árin sagði hann alltaf helstu fréttir af fólkinu í Hvammi, síðan af veðrinu og spurði síðan: „hvenær kemurðu svo í heimsókn, Steina mín?“
Gleðidagur í gær þegar Inga mín lauk stúdentsprófi af málabraut frá MH. Hún er yndisleg stúlka, glaðlynd, kærleiksrík og góðum gáfum gædd með húmorinn í lagi. Hún fyllir líf mitt af ást og yndi alla daga.
Ég hef kennt íslensku í 50% starfi í vetur samhliða endurmenntun í upplýsingatækni í skólastarfi. Nemendur mínir halda nú á vit nýrra ævintýra og sumir senda kennaranum sínum sumarkveðju:
Takk sömuleiðis fyrir önnina. Mjög ánægður með aðferðinar þínar! Fólk má fá hrós ef það á það skilið. Setur kröfur og ert sanngjörn. Mér fannst bara gaman í íslensku á þessari önn 🙂
Í dag er dánardagur ameríska rithöfundarins Mark Twain (1835-1910) sem ég hélt mikið upp á sem unglingur. Hann var einn af meisturum kaldhæðninnar. Á myndinni minnir hann svei mér þá á Tom Selleck.
Go to Heaven for the climate, Hell for the company.
Er á námskeiði um upplýsingatækni í skólastarfi sem lofar góðu. Þurfti slóð með skikkanlegri mynd af mér… Þessi var tekin sl sumar á Akureyri, mínum heimabæ.
UTILE et DULCI 