Las óvenjulega bók um daginn, Votlendi (Feuchtgebiete) eftir þýska skáldkonu, Charlotte Roche. Bjarni Jónsson þýddi, sennilega úr ensku. Þetta er hressilega hispurlaus saga, botnlaus ádeila og geðveiki, en þó er smáglóra í ruglinu. Algjörlega kynósa saga en ekki samt klám. Líkaminn til umfjöllunar, með öllum sínum opum, úrgangi og vessum og engin fjöður dregin yfir það. Er þetta femínistabók, kvenfrelsisbók? Tja það er spurning. Konur hafa verið óhreinar frá dögum Adams og Evu, þær eru undir endalausri pressu með að verða hreinar, fallegar, ungar, stæltar og kynþokkafullar, þær eiga að líta vel út og ilma vel. Sjá ágætis umfjöllun hér. Bókin er skrifuð gegn öllu hreinlætinu, sótthreinsuninni, sýklahræðslunni, dauðhreinsuninni. Tíðablóðið er mas blátt í auglýsingunum en hér lekur það um allt, til höfuðs dömubindaiðnaðinum. Hér er enginn tepruskapur, hressilegt talmál, tekið á tabúum. Hispursleysið skilar sér í þýðingunni, engin væmin orð eins og samfarir, bakhluti og sköp heldur eru hlutirnir kallaðir sínum réttu nöfnum. Bullandi gróteska, líkamsvessar, öll op í gangi! Frábært! En er söguhetjan fórnarlamb líkamsdýrkunar eða frjáls (snargeggjaður) gerandi? Hún er lítil, óörugg og einmana þrátt fyrir allt fjörið í kynlífinu og þráir innst inni sameiningu fjölskyldunnar. Gaman að þessu.

Eftir Juan José Millás (2006).  Hermann Stefánsson þýðir bókina, sennilega úr spænsku en það kemur ekki fram á saurblaði. Millás er þekktur spænskur rithöfundur, margverðlaunaður og viðurkenndur en ekki hef ég lesið annað eftir hann. Laura og Julio er friðsöm bók um firrtar, líflausar og  hversdagslegar  manneskjur en ástin deyr í tilbreytingarleysinu. Hnökralaus þýðing á íslenskunni, virðist mér, stundum eru tyrfnir og heimspekilegir kaflar  sem erfitt hefur verið að þýða. Mér fannst flott sagan í sögunni um kassadömuna, fötin í fatahreinsuninni og um skuggana. Sjálfur er Julio einskonar skuggi, lifir skuggalífi í íbúð vinar síns (íbúðin er spegilmynd af íbúð þeirra Lauru), fer í föt hans og notar rakspírann hans, og njósnar um Lauru sem vill skilnað enda hefur hún þegar snúið sér annað. Raunsæið er hér í botni, fjarlægð og skilningsleysi. Alls staðar eru tvennur og skipting, andstæður; raunverulegt og gervi/plat, sbr. vinnu Julios sem felst í að búa til líkön af veruleikanum. Eftirminnileg bók, fínn ritdómur í DV hér.

Allmargar bækur sem koma út um þessar mundir eru úr framandi menningarheimum (t.d. Hús moskunnar, Tilræðið, DeNiro og ég, allt fínar bækur og vel þýddar). Í morgun lauk ég við Hvíta tígurinn  (Bookverðlaunin 2008), sem gerist í Indlandi, Ísak Harðarson þýðir hana úr ensku (oftast ágætlega). Stórskemmtileg saga, söguhetjan Balram fæðist í litlu þorpi sem er fast í fornum siðum, stéttaskiptingu og  barnaþrælkun, hann gerist þjónn og bílstjóri hvíts auðmanns og fer til í Delhí, brjálæðislega spilltrar og kaótískrar borgar þar sem frumskógarlögmálið ræður. Balram tilheyrir neðsta lagi samfélagsins og þarf að þola margvíslega kúgun og niðurlægingu uns hann tekur til sinna ráða. Boðskapurinn er sá að fátæktin geti af sér grimmd og ofbeldi, geri menn vonda. Balram trúir þvi staðfastlega að þegar hvíti maðurinn verður búinn að ganga frá sjálfum sér með farsímanotkun og eiturlyfjum muni tími hinna brúnu og gulu manna renna upp. Er það svo ósennileg kenning?

Ég hef verið að lesa og skrifa um Harm englanna eftir Jón Kalman. Hún er alveg frábær, full af snjó og myrkri. Set ritdóminn hér þegar hann hefur birst í Mbl. Þetta er í senn heimspekileg, pólitísk og söguleg skáldsaga sem er engu síðri en Himnaríki og helvíti sem var algjör snilld. Brugðið er upp margvíslegum myndum af íslensku þjóðlífi eins og það var fyrir um hundrað árum,  karlar eru úttaugaðir af erfiðisvinnu, sjóvolki og búandhokri, en börn, sérstaklega munaðarleysingjar, eru svelt og barin, og konur hugga, líkna og fórna:

„… því þannig hefur það alltaf verið, menn koma slæptir heim, blautir, kaldir af sjó eða engjum, hlamma sér ofan i fletin og konur draga af þeim klæðin og ganga síðan frá meðan þeir hvíla sig, þurrka fötin meðan þeir sofa, þær sofna seint en vakna á undan öllum, undirbúa og þjónusta meðan þeir hvíla sig, meðan þeir lesa, læra að skrifa, meðan þeir mennta sig og ná forskoti, vald kallar alltaf á óréttlæti og þó lífið sé hugsanlega fagurt þá er manneskjan ófullkomin…“ (249).

Ég  fór á Brennuvargana eftir Max Frisch (1911-1991) í Þjóðleikhúsinu. Skemmtilegt leikrit sem er fullt af ádeilu og á boðskapurinn vel við nú eftir hrunið. „Ég treysti þessum mönnum, hvernig átti mér að detta í hug að þetta væru brennuvargar?“ Allir leikarar stóðu sig með stakri prýði, Ólafía Hrönn átti sviðið þegar hún datt í uppklappinu og gerði það mjög fagmannlega. Sviðsmyndin var flott, það var helst kórinn sem ég átti erfitt með að samþykkja, alltaf að tyggja ofan í mann það sem var augljóst. Þýðing Bjarna Jónssonar var ágæt þótt mér finnist alltaf tilgerðarlegt og ótrúverðugt þegar leikarar í góðum fíling eru látnir segja „hvað áttu við?“ eða „það var allt og sumt…“

„Daginn eftir fór ég á puttanum austur á Þórshöfn. Ég fékk far með frönsku pari sem var á hringferð um landið. Þau töluðu sáralitla ensku og ég enn minni frönsku svo það var frekar lítið um samræður á leiðinni. Þau settu mig úr við Gistiheimilið Lyngholt en þar átti ég pantaða gistingu. Herberginu fylgdi aðgangur að eldhúsi svo ég gat hitað kaffi og eldað sjálfur ofan i mig. Þetta var í fyrsta skipti sem ég kom til Þórshafnar svo ég ákvað að fara í göngutúr um plássið og skoða mig dálítið um. Skammt frá höfninni uppgötvaði ég gamla sundlaug sem var að grotna niður. Laugin var hálffullaf brotnum hörpudiski og hafði greinilega ekki verið notuð lengi, litlir steinsteyptir búningsklefar voru enn uppistandandi og allt krökkt af flugum og minningum á sveimi (42).“

Skuggamyndir úr ferðalagi eftir Óskar Árna Óskarsson er afar hugljúf og falleg bók, bara alltof stutt. Vonandi verður eitthvað gert fyrir gömlu sundlaugina á Þórshöfn. Hún var byggð 1940  fyrir framlög fólksins í þorpinu og mektarmenn gáfu lóðina.

„Cristiano greip lúku af sandi og hnoðaði úr honum bolta. „Það er alveg satt, maður hefur ekki frelsi til þess að skrifa það sem maður hugsar.“ Rino renndi að sér jakkanum. „Ekki minnast á frelsi. Það eru allir voða góðir í að tala um frelsi. Frelsi hér, frelsi þar. Fólk blaðrar um það í sífellu. En hvað í fjandanum er hægt að gera við þetta frelsi? Ef þú átt ekki peninga, hefur ekki vinnu, þá ertu frjáls eins og fuglinnn – en hvað áttu þá að gera við allt frelsið? Þú ferð burt. Og hvert ferðu? Og hvernig kemstu þangað? Rónarnir eru frjálsasta fólk í heimi og þeir frjósa við bekkina í almenningsgörðunum og drepast. Frelsi er bara orð sem er notað til að rugla í fólki. Veistu hversu margir bjánar hafa drepist fyrir frelsið án þess einu sinni að vita hvað það er? Veistu hverjir eru þeir einu sem hafa eitthvert frelsi? Það er fólkið sem á peningana. Það hefur það…“ Hann þagnaði og velti vöngum. Svo lagði hann höndina á öxl drengsins. „Viltu sjá hvernig mitt frelsi er?“ Cristiano kinkaði kolli. Rino dró fram byssu sem hann hafði geymt fyrir aftan bak. „Þessi ungfrú hérna heitir Frelsi að eftirnafni. Fornafnið er Magnum 44“.

Ég las Í hendi Guðs eftir Niccolò Ammaniti í sumar (Como Dio Comanda), alveg frábær bók. Hryllingur, spenna, mannleg eymd. Ekki fyrir viðkvæma.

„Blíðu varfærnu hendurnar tóku að gæla við hana. Í þetta sinn lét hún strax undan, svo innilega hafði hún þráð að upplifa það ómögulega. Hún andaði í rykkjum, lyfti sér mót hönd hans og nuddaði hnénu við mjöðmina á honum og engdist í krampakenndum hreyfingum. Líkaminn var svo spenntur að hún kveinaði. Alexander sá að allt myndi gerast fljótt svo hann kynti undir nautninni. Í þetta sinn var fullnægingin svo sterk og áköf að hann varð stóreygur af undrun. Cesilja átti það til að sýnast kuldaleg, þótt hún væri hláturmild og hvatvís“ (224).

Þá hef ég lokið við allar bækurnar þrjár í millenium-seríunni svokölluðu. Síðasta bókin, Spilaborgin sem splundraðist (á ensku: The Girl Who Kicked the Hornets’ Nest eða Castles in the Sky), var hæg í gang, hún er voða mikið um SÄPO-eitthvað (sænska leyniþjónustan / öryggislögreglan sem hlerar símtöl, falsar skjöl, njósnar um og losar sig við óæskilegt fólk) en svo jókst spennan með hverri blaðsíðu (700 s), m.a.s. réttarhöldin voru hörkuspennandi. Það er þannig í þessari bók eins og miðjubókinni að Mikael og Lisbeth hittast varla en það er alveg magnað! Erika Berger fær nýjan vinkil í þessari bók, svo kemur Annika sterk inn, systir Mikaels, og fleiri persónur eru kynntar til sögu sem gaman hefði verið að fylgjast áfram með. En Stieg skrifar ekki meira í þessu lífi, nema fjórða bókin komi í leitirnar og samningar takist um höfundarréttinn. Sagan er hörkuádeila á samfélagið; spillingu, valdaklíkur, ofbeldi og tvískinnung. Mikael Blomkvist, rannsóknarblaðamaðurinn röski, tekur saman efni bókanna þriggja í stuttu máli, þær fjalla um ofbeldi gagnvart konum og þá karla sem standa fyrir því: „När det allt kommer omkring handlar den här storyn inte i första hand om spioner och statliga sekter utan om vanligt våld mot kvinnor och de män som gör det möjligt…“ (643).