Ýmislegt

ja hérna

Listakonan í fjörunni

screen-shot-2016-12-18-at-14-33-29

ÚTÞRÁ er höggmynd og útilistaverk úr bronsi Elísabetu Geirmundsdóttur (1915-1959). Í gær var verkið afhjúpað við tjörnina í Innbænum, gegnt Minjasafninu á Akureyri. Verkið er eftirgerð og stækkun af Útþrá sem varðveitt er á Minjasafninu en afkomendur Elísabetar færðu safninu listaverksafn Elísabetar að gjöf á hundrað ára afmæli listakonunnar.

Elísabet var fædd í Geirshúsi, Aðalstræti 36 á Akureyri, 16. febrúar 1915, og þar í fjörunni bjó hún og starfaði. Ung giftist hún Ágústi Ásgrímssyni, og áttu þau þrjú börn.  Saman reistu þau húsið í Aðalstræti 70 eftir teikningu hennar. Garðurinn umhverfis er prýddur ýmsum myndverkum eftir hana. Milli húsverka, barneigna og margs konar anna sinnti hún list sinni af  ótrúlegum krafti og hugmyndaauðgi. Það er ein og hana hafi grunað að hún hefði skamman tíma, hún lést 9. apríl 1959, aðeins 44 ára að aldri.

Elísabet var hún ótrúlega fjölhæf í listsköpun sinni. Hún gerði listaverk úr hverju því efni sem henni barst í hendur, sumum forgengilegum eins og snjó, öðrum eilífum eins og orðum og höggmyndum. Kunnust varð hún fyrir myndverk sín en hún var einnig ágætt skáld og lipur lagasmiður.

Um Elísabetu og verk hennar er bókin Listakonan í fjörunni sem kom út 1989 undir ritstjórn Eddu Eiríksdóttur. Árið 2015 voru 100 ár liðin frá fæðingu Elísabetar. Á þessum tímamótum færðu Ásgrímur og Iðunn Ágústsbörn Minjasafninu á Akureyri listaverkasafn móður sinnar til eignar og varðveislu. Í tilefni af þessari góðu gjöf hefur Minjasafnið útbúið rými á efstu hæð safnsins svo sýna megi hluta af verkum Elísabetar. Á afmælisárinu var einnig haldin vegleg yfirlitssýning á verkum Listakonunnar í Fjörunni í Listasafninu á Akureyri.

Það er barnabarn og nafna listakonunnar, Elísabet Ásgrímsdóttir, sem hefur borið hitann og þungann af undirbúningi að eftirgerðinni af Útþrá. Verkið mun standa á grasflötinni við Minjasafnstjörnina, rétt hjá heimili listakonunnar. Þetta er sannarlega fallegur og tímabær virðingarvottur við íslenska listakonu.  Án aðkomu niðja Elísabetar lægju listaverk hennar undir skemmdum eða yrðu gleymskunni að bráð. Það er ekki vanþörf á að halda framlagi íslenskra listakvenna á lofti.

15577753_610013529190251_1803806351_n

Frumgerðin af Útþrá eftir Elísabetu Geirmundsdóttur (ljósm. Ásgrímur Ágústsson)

Birt í Kvennablaðinu, 18. des. 2016

Þegar Keikó fékk hótunarbréf
images

Mynd: orcahome.de

Kunningi minn, Júlíus H. Ólafsson, rifjaði upp í spjalli í dag þegar Keikó fékk hótunarbréf, árið 2002. Þá sagði Hallur Hallsson að bréfin segðu meira um hug þeirra sem skrifuðu þau heldur en um Keikó. Hljóta þetta að vera ein frægustu ummæli í fjölmiðlasögu Íslands. Þetta bjargaði alveg deginum hjá mér.

Það er gott að blogga

Að blogga þjálfar ritun og hugsun, einfaldar líf manns því fókusinn verður skarpari; það er hægt að hafa áhrif og jafnvel áskotnast fé og frami, kynnast nýju fólki, varðveita minningar, deila skoðunum og gleðiefnum með öðrum; og það er alltaf ánægjulegt að fá jákvæð viðbrögð sem hvetja mann til að halda áfram að blogga (byggt á becoming a minimalist).

Ég hef bloggað hér síðan í september 2008.

Glænýtt og lekkert þema, alveg ókeypis: Suits.

woman-writer

Mynd af sexsnob.net

 

Dýravernd

_MG_8601

„Dýravinir hafa ekki það eitt fyrir augum að afstýra grimmdarfullri misþyrming á skepnum, heldur vilja þeir stuðla að því, að öllum skepnum geti liðið svo vel sem kostur er á, hvort heldur eru húsdýr eða aðrar skepnur. En til þess að nálgast það takmark, vita þeir að grafa þarf fyrir margar og djúpar rætur í þjóðlífi voru. Eigingirnin þarf að minnka, mannúðin að vaxa og verða almennari.“

Úr leiðara fyrsta tölublaðs Dýraverndarans, sem kom út í tæp 70 ár, frá 1915 til 1983

Grímsi

Grímsi 1930-2010

Arngrímur Jóhannsson frá Tunguseli, oftast nefndur Grímsi í Hvammi,  lést á Þórshöfn 7. mars 2010. Ég ætlaði að skrifa minningargrein um hann á sínum tíma og byrjaði á því sem hér fer á eftir.

Ég kynntist Grímsa vel þegar ég var tengdadóttir í Hvammi á níunda áratug síðustu aldar. Hann var einn af þessum sveitamönnum sem mundi tímana tvenna, torfbæi og vinnumennsku, fátækt og sjálfsþurftarbúskap. Hann var ungur þegar dráttarvélar komu fyrst í plássið og ollu byltingu í öllum vinnubrögðum til sjávar og sveita til blessunar fyrir landslýð. Hann lagði alltaf  inn í sitt kaupfélag og sparisjóð og bjó alla tíð í sinni sveit, ógiftur vinnumaður og barnlaus. Ekki eltist hann við efnisleg gæði eða veraldlega hluti. Hann átti gúmmískó og vinnuslopp sem hann brá utan yfir sig þegar mikið stóð til. Honum þótti gott að borða góðan mat og fá sér svo kaffi í glas og svæla pípustert á eftir í hægindastólnum sínum. Oft stóð hann með kaffiglasið eða pípuna við eldhúsgluggann og horfði út yfir sveitina sína. Hann las tölvuvert en best naut hann sín við sveitastörfin, slegin tún, ilmandi hey, drifhvít lömb og kumrandi rollur voru hans líf og yndi. Hann vann með sínu lagi, hægt og af þrjóskulegri seiglu. Alltaf hafði hann áhuga á því hvað Óttar sonur minn var að brasa og fannst pilturinn sá vera óumdeilanlegur snillingur. Þegar ég hitti á  hann í síma seinni árin sagði hann alltaf helstu fréttir af fólkinu í Hvammi, síðan af veðrinu og spurði síðan: „hvenær kemurðu svo í heimsókn, Steina mín?“

Sumarkveðja

Ég hef kennt íslensku í 50% starfi í vetur samhliða endurmenntun í upplýsingatækni í skólastarfi. Nemendur mínir halda nú á vit nýrra ævintýra og sumir senda kennaranum sínum sumarkveðju:

Takk sömuleiðis fyrir önnina. Mjög ánægður með aðferðinar þínar! Fólk má fá hrós ef það á það skilið. Setur kröfur og ert sanngjörn. Mér fannst bara gaman í íslensku á þessari önn 🙂

Loftslag eða selskapur?

Í dag er dánardagur ameríska rithöfundarins Mark Twain (1835-1910) sem ég hélt mikið upp á sem unglingur. Hann var einn af meisturum kaldhæðninnar. Á myndinni minnir hann svei mér þá á Tom Selleck.

Go to Heaven for the climate, Hell for the company.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f6/Beckwith_Mark_Twain_Portrait.jpg/220px-Beckwith_Mark_Twain_Portrait.jpg