Ýmislegt

ja hérna

Inga (17)

Inga hélt upp á 17 ára afmælið sitt á föstudagskveldið. Afi orti auðvitað til hennar vísu:
Iðkar grín en vill ei vín
varast hrín og gólin
Ingilín er afar fín
eins og skíni sólin.

Einnig skaut hann vísu á nafna sinn sem varð 25 ára á dögunum:
Óttar glaður er í kvöld
ekki missir trúna.
Helminginn af hálfri öld
hefur lifað núna.

Grikkir í hlykkjum og skrykkjum

Nú er að renna upp brottfarardagur okkar systra til Grikklands, landsins sem Ástríkur heimsótti, Hómer orti svo fallega um forðum og Byron lávarður, sá rómantíski sjarmör, heillaðist af. Árum saman höfum við safnað og nurlað í ferðasjóð og nú liggur leiðin í brúðkaup Friðgeirs og Natalie sem haldið er á eyju undan vesturströnd Grikklands. Framundan er vikureisa, sól og slökun og gleði. Veðurspáin er góð og nóg við að vera á hinni fögru Levkada. eyjarskeggjar bíða í ofvæni eftir túristum með fulla vasa af evrum og við systurnar þrjár ætlum svo sannarlega að skemmta okkur vel.

18. öldin með Pétri Gunnarssyni

Loksins er verið að fjalla um brot úr Íslandssögunni í vönduðum heimildaþáttum í sjónvarpi allra landsmanna. Þættir Péturs Gunnarssonar á rúv um 18. öldina eru stórskemmtilegir, fróðlegir og ljóðrænir en líka beittir. Þetta timabil er svo mergjað og fullt af efni til. Á þessum tíma geysa Móðuharðindin, sjúkdómar, fátækt og neyð hrjá landsmenn auk spillingar og einokunar. Myndefni er af skornum skammti frá þessum tíma en í þáttunum er veruleg hugmyndaauðgi hvað það varðar. Handrit og efnistök eru til fyrirmyndar og mjög skemmtilega staðfært til samtímans. Pétur hikar ekki við að taka upp þráðinn frá hinum frægu sjónvarpsþáttum Baldurs Hermannssonar um Þjóð í hlekkjum hugarfarsins (1993) þar sem kvarnaðist verulega úr hetjulegri ímynd íslenskra stórbænda sem héldu vinnufólki sínu og leiguliðum í ánauð. Pétur dregur ekki fjöður yfir hvernig auðmannablokkir átjándu aldar koma ár sinni fyrir borð og fjallar raunsæislega um spillingu og hagsmunapot embættismanna og landeigenda. Það væri auðvitað snilld að gera þætti um t.d. 16., 17. og 19. öld sem eru líka stórmerkileg tímabil. Pétur er þægilegur sagnamaður eins og við er að búast og ást hans á viðfangsefninu er smitandi. Hann tekur sig einstaklega vel út í flíspeysunni, hvort sem hann er staddur í dimmum torfkofa eða í sölum glæstra halla í Köbenhavn.

Sumar?

Inga er búin í prófum í MH og komin í sumarfrí fram í ágúst. Það er ótrúlegt að hún skyldi hafa verið á svölunum í sólbaði að lesa undir söguprófið fyrir nokkrum dögum. Þá hélt ég að sumarið væri komið. En síðan þá hefur bæði rignt, blásið og snjóað. Húsbíllinn er kominn í hlaðið svo líkur eru á að sumarið komi brátt fyrir alvöru. 

Frænkur
Image

Hafmeyjur á Budduleikum 2012

Um sl. helgi sl. hittumst við 13 frænkur (systkinadætur í móðurætt) í Ytri-Vík við Eyjafjörð og skemmtum okkur saman (myndir hér). Það var frábært í einu orði sagt. Allar svo skemmtilegar og fyndnar og þykir svo vænt hverri um aðra, endurfundir voru hjartnæmir, gullkornin flugu, galdraðar voru fram dýrindis veitingar og stiginn villtur dans fram  undir morgun. Þema helgarinnar var hafið og voru borðskreytingar og búningar í samræmi við það. Þarna voru sjóliðar, síldarstúlkur og snurvoðir á ferli ásamt bláhærðum gyðjum og skeljaskreyttum dísum. Við fórum ma.a. í gönguferð og í parís skv. stífum leikreglum og í heimsókn í Kalda á Árskógsströnd (besti bjór í heimi). Ég er strax farin að hlakka til næsta hittings, mínar elskulegu frænkur.

Snjókarlinn í Sevilla

Um síðustu helgi var ég í Sevilla á Spáni með Brynjari og vinnufélögum hans. Yndisleg borg í Andalúsíu, þröngar götur, frábærir veitingastaðir, sangria og nautaat, sítrónur og appelsínur á trjánum, ólívur, tapas og sól, bara snilld.  Vorum á mjög vel staðsettu og fínu hóteli, Hotel Zenit. Hápunktur ferðarinnar var heimsókn í ólífuverksmiðju Figaro í þorpinu Ozuna og olíuframleiðslu fjölskyldufyrirtækisins 1881. Ég sem ætlaði varla að nenna í þá reisu en svo var þetta bæði fróðlegt og skemmtilegt. Ég lærði t.d. að  svartar ólífur vaxa ekki á trjánum. Mestmegnid var lífinu svo tekið rólega. Keypti mér Snjókarlinn efitr Jo Nesbö í fríhöfninni og gat varla lagt hana frá mér alla ferðina. Lauk við hana í vélinni á leiðinni heim og  hefði viljað lesa meira. Hrikalega spennandi, Nesbö kann alveg að halda manni við efnið. Las hana m.a.s. í heillangri biðröðinni fyrir utan kastalann Reales Alcázares í steikjandi sól. Kastalinn sem er að grunni til frá 11. öld er mögnuð blanda arabískrar og kristinnar hönnunar og hvert herbergi þrungið sögu. Þar dvelja konungshjónin ávallt þegar þau koma til Sevilla. Litum líka á Pavillion spænsku konungsættarinnar um aldir, en þangað hefur örugglega verið ágætt að skreppa þegar hirðlífið var orðið þreytandi.  Einnig skoðuðum við risavaxna dómkirkjuna og príluðum upp í turninn til að virða fyrir okkur útsýnið yfir alla borgina. Veðrið var yndislegt, 25-27 stiga hiti og við gömlu sátum í forsælunni.