Aspas og piparrót

Nautalund og geðveik sósa

Við brugðum okkur á veitingastaðinn Dill í norræna húsinu á dögunum. Það er lítill og skemmtilegur staður, tekur aðeins 30 manns í sæti. Þetta er gamla kaffistofan, þar sem oft var hægt að fá góða súpu og brauð og lesa skandinavísku blöðin þegar maður var fátækur námsmaður í íslenskudeild HÍ. Stundum fóru kennarar með okkur á þessa kaffistofu og ræddu við okkur um bókmenntir og listir yfir kaffibolla. Á Dilli fengum við sjö rétti og margs konar viðeigandi drykki. Skemmst er frá því að segja að maturinn var bæði fallegur og góður, borðbúnaður allur hinn fegursti (Iittala og Royal Copenhagen) og þjónustan til fyrirmyndar. Konseptið er að nota sem mest íslenskt hráefni, líkt og gert er á Friðriki V sem líka er alveg frábær staður en þar borðuðum við sl. sumar með Söndru Brynjarsdóttur sem var að vinna þar sem þjónn. Það er alltaf gaman að fara út að borða til hátíðabrigða en undanfarna daga höfum við borðað á hlaupum milli málningartarna og lifað á skyndibitum frá McDonalds og Nings, ásamt kornfleksi, brauði og skyri.

Allt á fullu

Ég er femínisti og líka kvenremba sem er ekki það sama. Í uppeldinu hefur mamma alltaf sagt að við systur stæðum jafnfætis hvaða karli sem er, gætum gert allt sem karlar geta og ættum að aldrei að láta bjóða okkur nokkra mismunun vegna kynferðis. Hún hefur alltaf lagt á það ríka áherslu að við ættum ekki að eignast börn fyrr en námi er lokið og að mikilvægast af öllu sé að vera fjárhagslega sjálfstæður. Þetta er allt saman alveg hárrétt hjá henni. Fyrst fannst mér því frekar fúlt þegar Brynjar fór að stjórna málningarvinnunni, skipa mér fyrir og senda mig í alls konar snatt meðan hann var rosa macho að rúlla. Ég verð að brjóta odd af oflæti mínu. Það er nefnilega ansi margt sem ég, kvenremban, kann ekki (og nenni ekki) sem Brynjar er góður í, t.d. að setja upp ljós, spartla og múra, bora, setja saman sturtuklefa, rúlla loft og leggja parket. Á meðan mála ég í laggirnar, sópa og þríf málningarslettur, teipa, lakka ofna og gluggapósta, þríf skápa, sendist í búð, skrúfa lok á innstungur, rétti honum það sem hann vantar og hef til mat og drykk. Og þetta gengur ágætlega núna, eftir að ég sætti mig við að verkaskipting er sjálfsögð svo hæfileikar hvors okkar um sig njóti sín sem best.

Hver einasta laus stund er notuð til að mála íbúðina niðri. Verkið er langt komið enda flytur nýtt fólk  inn um helgina, ungt par frá Keflavík. Með þeim eru hundarnir þeirra, Neró, sem er Siberian Husky-blendingsrakki og Dimma, Labrador-Bordercollie-tík…

Smá pása í forstofunni

Rosalegur málari

The Office

Á þessum tíma árs er mjög mikið að gera í vinnunni hjá mér. Við höfum lagt nótt við dag til að ljúka við stúdentsskírteinin en brautskráning frá MK er á föstudaginn og á sama tíma erum við að huga að innritun fyrir næstu önn. Í stórum skóla er alltaf nóg að gera og innritun og brautskráning taka drjúgan tíma. Ég á því láni að fagna að finnast gaman í vinnunni. Ég vinn með frábæru fólki, hver dagur er ólíkur öðrum og aldrei að vita hvernig vinnudagurinn verður, ég fæ margvísleg og krefjandi verkefni og mér finnst gaman að umgangast unglingana þótt margir skilji ekki orðið „bókakostur“ eða „hverfull“. Ætli ég verði ekki í MK þangað til ég verð 67? En líf fólks getur skyndilega gjörbreyst. Mamma greindist með krabbamein í síðustu viku og fór í fyrstu lyfjagjöfina í gær.

Hvor vinnur?

Á föstudagskvöldum mæni ég á Idolið, það er notaleg stund með teppi og nammi. Þátturinn er ágætis afþreying, dómnefndin bráðfyndin og ég læt Jóa og Simma ekki einu sinni fara í taugarnar á mér. Lengi vel batt ég mestar vonir við Matta, hann hafði stuðið í sér og sjarmann í botni. En svo var eins og hann nennti þessu ekki, neistann vantaði og hann féll úr keppni vonum seinna. Stelpurnar í keppninni hafa verið áberandi betri en karlpeningurinn, lengi voru 3-4 strákar með sem ekki komust með tærnar þar sem stelpur, sem ekki komust svona langt, voru með hælana. Anna Hlín var í uppáhaldi hjá mér frá fyrstu stund. Hún er algjör náttúrutalent, bráðfalleg og syngur með sínu nefi. Lísa er hörkugóð en syngur eins og hver önnur. Mér finnst að keppendurnir í heild séu ekki eins góðir og oft áður. Kannski er markaðurinn mettaður, hversu marga snilldarsöngvara og tilvonandi poppstjörnur geta leynst meðal svo fámennrar þjóðar?

Útreyktir andspyrnurokkarar

Í gærkvöldi var síðasti Sommerþátturinn sýndur á Rúv. Ég var með táratauma niður á kinnar yfir örlögum persónanna og ekki síður út af æðislegu lokalaginu, sem er með Gasolin, danskri rokkgrúppu með Kim Larsen í fararbroddi sem ég hélt mikið upp á þegar ég var unglingur í Danmörku. Á Sommer-síðunni má hins vegar lesa að ný syrpa er í gangi og þar kemur m.a. fram að Milla verður ófrísk enda var kúlurassinn á Jakobi á fullu í það síðasta sem við sáum af honum. Þessir sjónvarpsþættir eru sammannlegir og sígildir, líkt og t.d. Matador, Album og Kroniken, einstaklega vel leiknir og vel gerðir eins og Dana er von og vísa. Maður getur nú alveg huggað sig við Önnu Pihl þar til nýja Sommer-syrpan kemur.