Fiskfélagið
Eftirréttur frá Indlandi

Okkur var boðið út að borða á Fiskfélagið um daginn. Völdum Heimsreisu, matseðil þar sem kokkurinn ræður, smá smakk af hverjum rétti og farið er víða um lönd. Mér er minnisstæðast finnsk heiðagæs og geitakjöt ásamt dýrðlegum saltifiski frá Portúgal. Ég var orðin pakksödd þegar að kjötréttunum kom. Eftirréttirnir voru rosalega góðir en þá voru bragðlaukarnir orðnir doldið dofnir. Þetta var allt mjög smart og gott á  bragðið en frekar yfirdrifið. Viðeigandi vín var borið fram með  hverjum rétti  og var það mjög vel valið. Flottur staður með retró-lúkki, stólarnir voru doldið harðir, bæði góður og fallegur matur, fín þjónusta líka en ansi dýrt, Heimsreisa með víni kostar 15.900.

Garðvinna

Burt með mosann!

Einstök veðurblíða í dag, hvítasunnudag. Það var kominn tími á viðhald og garðvinnu. Ég reytti arfa og stakk upp hvönn og fífla, Brynjar smúlaði planið og svalirnar, skóf mosa og fíflabeð. Inga og Arwen skottuðust í kring.Undir kvöld vorum við bæði sólbrennd, rifin og rispuð, með brotnar neglur, bakveik og lemstruð en alsæl með árangurinn.

Burt með hvönnina!

Ástir manns og hrærivélar

Fór að sjá Af ástum manns og hrærivélar í Þjóðleikhúsinu eftir Ilmi Stefánsdóttur, leikarana og leikstjórann, Val Frey Einarsson. Alveg fáránlega drepfyndið leikrit, Kristán Ingimarsson og Ólafía Hrönn eru algjörlega æðisleg. Það er varla hægt að lýsa þessu með orðum, þetta er farsi, sirkus, öfgar og djók með tregafullum undirtóni. Hreyfingar leikaranna voru algjörlega samstilltar og tímasetningar ótrúlega nákvæmar. Tónlistin var snilld, hið fræga Trolo-lolo hljómaði þarna meðal annars ásamt krúttlegum söng Ólafíu í laginu „Bakraufarmök“. Fáránlegar, vélrænar og tilgangslausar athafnir persónanna voru til að reyna að breiða yfir sorg og ófullnægju.  Heimilistækin gengdu mikilvægu hlutverki og notkun þeirra var bráðfyndin og algjörlega absúrd. Báðir leikarar stóðu sig frábærlega, Ólafía er ekta búkona, röggsöm en mjúk og fjaðurmögnuð í hreyfingum og Kristján er afskaplega liðugur og sjarmerandi, svipbrigði hans og hreyfingar eru sífellt túlkandi, hann er frábær leikari. Atriði með strákúst, með lampaskerma, ryksugu, steypuhrærivél, straurúllu… þetta var bara snilld!

Myndir greinilega teknar á æfingu þegar verkið er enn í mótun.

Framboð

Ég hef verið að horfa á framboðsþætti til sveitarstjórnarkosninga í Kastljósi. Þar er farið yfir stöðuna í  hverju plássi, spjallað við landsbyggðarfólk og sýndar fallegar myndir af húsum og landslagi, farið á bryggjuna og í kaupfélagið. Menn eru frekar slakir yfir þessum kosningum, allflestir. Frábærir þættir eins og allt sem Gísli Einarsson kemur nálægt með einlægni sinni, glettni, mannskilningi og tilgerðarleysi. Á eftir leigðum við okkur mynd, Harry Brown, með sjarminum Michael Caine. Myndin gerist á Englandi og segir frá ekkjumanni sem lendir átökum við uppivöðslusama  unglinga/glæpagengi. Er skemmst frá því að segja að myndin var blóði drifin og hrikaleg og ég held að allir sem ætla að bjóða sig fram til þings eða sveitarstjórna og ætla að starfa í þágu almennings og samfélags ættu að horfa á hana. Svona (eins og í myndinni) fer fyrir fólki sem kerfið bregst, það býr við kröpp kjör í skítahverfi, án atvinnu, skólinn er lélegur, það kann enga mannasiði og lendir í dópi og rugli. Hvernig verða dreggjar samfélagsins til og hvað ætlum við – og frambjóðendurnir – að gera til þess að koma í veg fyrir að aðstæður verði svona í okkar samfélagi?

Tónleikar

Hildigunnur Einarsdóttir hélt burtfararprófstónleika í gær í Bústaðakirkju. Hún á ekki langt að sækja tónlistarhæfileika sína, móðir hennar er Jóhanna Þórhallsdóttir, söngkona og kórstjórnandi, og faðir hennar Einar Kristján Einarsson, gítarleikari og föðurbróðir minn. Í einu orði sagt voru tónleikarnír frábærir, Hildigunnur syngur eins og engill, með tæra og fallega mezzósópranrödd, einlæga framkomu og er bara algjört sjarmatröll. Amma kom að norðan og naut hverrar mínútu. Kirkjan var troðfull og ekki þurr hvarmur á mínum bekk, lófatak og gleðilæti. Maður er bara uppnuminn.

Vegurinn

Viggó sæti Mortensen leikur í mynd sem gerð var eftir bókinni

Vegurinn eftir Cormac McCarthy er hrikalega svartsýn heimsendabók. Feðgar staulast eftir bráðnu malbikinu með innkaupakerru sem í eru allar jarðneskar eigur þeirra (ábreiður og nokkrar niðursuðudósir), allt í kringum þá er auðn og sviðin jörð, heimsendir hefur dunið yfir fyrir mörgum árum og vonarglætan um nýtt eða betra líf er ansi dauf. Glæpagengi, nauðgarar og mannætur sitja um líf fólks sem berst við sult og vosbúð. Í hverju heimsendirinn felst er ekki útskýrt sem eykur á spennu og dulúð. Áhrifamikil bók. Óneitanlega verður manni hugsað til fjarlægrar framtíðar, hvernig verður þetta allt ef við höldum áfram að menga og eyðileggja, útrýma dýrum og berast á banaspjót?

Vor í lofti

Tíkin sleikir sólina á gæruskinni í suðurglugganum

Þegar húsbíllinn er kominn í hlaðið er vorið komið. Allt brumar og blómstrar, grasið grænkar, rigningin er mild og golan hlý. Sumarið skipulagt í þaula, framkvæmdir, ferðalög og ljúft líf. Arwen er strax farin að hlakka til að hossast í húsbílnum og fá að hlaupa frjáls um óbyggðirnar.