Svaðalegir pakkar sem innihalda ýmislegt óvænt
Teningnum kastað
Þór og Gulla sátu á sama stað og í fyrra
Jólaboðið í ár lukkaðist aldeilis vel. Veisluborðið var hlaðið glæstum veitingum, glöggið reif í og gestirnir léku als á oddi. Pakkaleikurinn er hámark kvöldsins þegar bældar hvatir og óuppgerðar sakir ryðjast upp á yfirborðið. Sálmasöngurinn á eftir róaði liðið aðeins en síðustu gestirnir fóru um tvö, eftir trylltan dans á stofugólfinu. Svona eiga jólaboð að vera.
Á morgun koma til mín ættingjar mínir og yndisleg fjölskylda, systkinabörnin í föðurætt. Það verða léttar veitingar og allir koma með eitthvað gott á hlaðborð. Svo er spjallað og sönglað og fíflast fram eftir kvöldi. Þetta er aðaljólaboðið, hlakka til að sjá ukkur.
Chekov um 1893
Kirsuberjagarðurinn eftir Anton Chekov (1860-1904) er hefðbundið stofudrama. Það er snilldarlega vel skrifað og byggt og persónur bjóða upp á nokkra túlkunarmöguleika. Það fjallar einum þræði um hnignun aðalsins í Rússlandi og alþýðuna sem vinnur sig upp til auðs og metorða eftir margra alda ánauð. Það fjallar líka um ástina, sorgina og mannlífið. Sýningin í Borgarleikhúsinu er mjög flott og á sviðsmyndin stóran þátt í því en hún er alveg frábærlega útfærð. Hljómsveitin er líka frábær. Hér er gleðin við völd. Leikararnir standa sig vel, einkum Ilmur (Varja), Þröstur Leó (Leóníd) og Valur Freyr (Epíkov) en Sigrún Edda (Ranevskaja) fannst mér frekar frekar þreytandi, með mjóa tilgerðarlega vælurödd. Hún er sinnulaus um peninga og afdrif óðalsins, m.a. vegna uppeldis sína og uppruna og algjörrar vanhæfni til að takast á við raunveruleikann. Grátkast hennar vegna sonarmissis var eiginlega bara vandræðalegt og ekki var hægt að hafa samúð með henni í sambandi við fláráðan eiginmanninn. Pétur Einarsson kom mér mjög á óvart í hlutverki þjónsins, Firs. Theódór Júlíusson var skemmtilega brussulegur og Guðjón Davíð var sannfærandi „myglaður“. Sýningin er löng og nokkrir leikhúsgestir farnir að ókyrrast eftir hlé. Ég skemmti mér vel og finnst alltaf jafnáhrifamikið þegar kirsuberjatrén eru felld í lokin.
Góður dagur þegar búið er að fara í Sorpu með fulla kerru af drasli, viðra sængur, þvo þvott og hlaupa 11 km, elda léttan kvöldverð, hlusta á góða tónlist, lesa nýju bókina hennar Vigdísar Gríms og dreypa á eðalrauðvíni með (Pata Negra 2003). Svona er maður nú orðinn friðsæll og nægjusamur í lífinu.
Ég hef alltaf haft dálæti á verkum Hallgríms Helgasonar. Frjálslegt flæðið, endalausar hugmyndirnar, orðaleikirnir, íronían og hnyttnin eru heillandi. Konan við 1000° eftir Hallgrím Helgason er frábær saga. Aðalpersónan Herbjörg María er magnaður töffari og svarkur mikill sem bíður dauðans í bílskúr með tölvugarm og hárkollu (biðukollu). Lífshlaup hennar er skrautlegt og persónurnar kostulegar, s.s. faðir hennar, Björn nasisti, móðirin Marsibil úr Breiðafirði og amman sem varð hundrað ára. Þá er eiginmaðurinn Bæring bærilega flottur og minnir mest á Magnús í Bræðratungu. Breiðafjarðarkaflarnir eru snilldarlega vel skrifaðir (saga Svita-Gunnu er óborganleg) lýsingar á heimstyrjöldinni eru hrikalega spennandi og pælingar hennar um lífið, samfélagið, fjölskylduna, móðurhlutverkið, karlmenn, stríð og frið og ást eru skemmtilega háðslegar. Kaflinn um stofnun íslenska lýðveldisins er algjörlega frábær.
Hallgrímur er skáld stílbragða og frumlegs myndmáls, orðgnóttar og frjórra hugmynda, hann notar stuðlasetningu, rím og húmor á listilegan hátt sem bræðir hjarta mitt alveg. Ég fell fyrir hraustlegu yfirskeggi sem verður haustlegt (306), íslenskri þagnahefð (80), meistara Jakob (53), bílatúni og bensínhofum (349), og því að varðveita eydóminn (379). Ég skemmti mér stórvel við lesturinn og leiddist aldrei, bókarkápan er hinsvegar herfileg.
Í dag fórum við MK-kellur 8 km í einmuna blíðu. Við erum gallharðar og stefnum nú á gamlárshlaup ÍR 2011.
Nú er allt að verða tilbúið. Komið rafmagn og fyrsta sturtan í gær var frábær (þótt hallinn á gólfinu sé kannski ekki alveg réttur). Innréttingin verður tilbúin á morgun og þá er ekkert eftir nema borðplatan. Svo er bara að borga…
Samtala í km: 40,9
Æfingatími í klst: 8:08
Á bökkum Charles River, Boston 2011
Búið er að flísaleggja allt baðherbergið, nema sturtubotninn (myndin sýnir sama horn og í færslunni 28. okt.) Verkið þokast en ólíklegt er að það klárist um helgina, því miður. Svo enn þurfum við að velkjast um í ryki og drasli og bursta tennurnar í þvottahúsinu.
