Grafík og grafík

Mikið hafði ég gaman að heimildamyndinni um hljómsveitina Grafík í ríkissjónvarpinu. Þarna fóru saman vönduð vinnubrögð, rannsóknarvinna, alúð, ást og þekking á viðfangsefninu. Helgi Björns er alltaf jafn sexí, hann er alveg með þetta. Kosningasjónvarpið var hins vegar ægilega hallærislegt, tveir miðaldra gráhærðir karlar í jakkafötum að rýna í heldur púkalega grafík.

Ávallt berfættur…

Fyrstu minningar mínar eru þær, er eg fór á stekkinn á morgnana með móður minni, og er mér jarmur og fögnuður litlu lambanna í fersku minni, þá er þau fundu mæður sínar og þær þau. Þá er eg var orðinn 6 ára, fór eg að reka kýrnar í haga á hverjum morgni langa leið, ávallt berfættur, og stóð þá ekki upp úr djúpu moldargötunum á Brúarheiði, en frá því eg var 10 ára og til fermingaraldurs hafði eg smalamennsku á hendi, og var hún mjög erfið, einkum eptir fráfærur á sumrin, því að Brú liggur nálægt afréttinni, og sótti ærnar mjög þangað. Varð eg að fara á fætur fyrir miðjan morgun og kom opt ekki aptur fyrr en undir hádegi og varð þá stundum að leggja aptur af stað, ef eitthvað vantaði. Hljóp eg jafnan við fót, léttklæddur og berfættur, og mæddist lítt, þótt eg trítlaði þetta tímunum saman, en þreyttur var eg opt orðinn og sofnaði stundum út frá matnum. En fullorðna fólkið var þá ekki alveg á því að vorkenna unglingunum, þótt þeir fengju svefn og hvíld af skornum skammti, þóttist hafa haft það miklu verra í uppvexti sínum, krakkarnir hefðu gott af því að reyna dálítið á sig, þeim væri léttur fóturinn o.s.frv. Menn hafa enga hugmynd um það nú, hversu óharðnaðir unglingar voru þrælkaðir í sveitunum fyrir 50-60 árum, því að nú eru allt aðrir tímar og hugsunarháttur manna mjög breyttur. Orðið barnlúinn mun tæpast þekkt í sveitum nú, en þá heyrðist það opt sagt um miðaldra fólk og þar yfir, en þeim mönnum hafði verið ofþjakað á barnsaldri og báru þess menjar alla ævi. Einna verst þótti mér að vaða elginn á mýrunum við smalamennskuna snemma á vorin í rigningum og leysingum. Var mér þá svo kalt á fótunum þótt í sokkum væri, að þeir voru dofnir af kulda, svo að eg varð að hlaupa upp á þúfurnar og hrista þá, þangað til ylur færðist í þá.

Æviágrip dr. Hannesar Þorsteinssonar, þjóðskjalavarðar f. 1860, ritað af honum sjálfum. Blanda, fróðleikur gamall og nýr VII, bls. 6-7,  Sögufélagið gaf út 1940-1943. Seinna gaf hann út ítarlega sjálfsævisögu.

ELO í Hörpu

Ég hef árum saman verið mikill ELO-aðdáandi. Á níunda áratugnum var ég með lögin þeirra á heilanum og átti flestar plöturnar. Lög eins og Shine a little love, Confusion, Mr. Blue Sky og Living Thing (uppáhalds)  eru sígilt gæðapopp. Við Halla frænka voru alveg heillaðar, tókum Discovery upp á ótal kassettur og skelltum svo þemaplötunni TIME undir nálina á gamla Grundig-grammófóninn hjá afa og ömmu á Akureyri, spiluðum og dönsuðum og sungum með. Á laugardagskvöldið voru ELO-tónleikar í Hörpu og ég lét mig ekki vanta. Stuðið fór rólega af stað og mér fannst hreinlega eins og það væri dósahljóð í flutningunum þar sem ég sat uppi á svölum, en það skánaði eftir hlé. Þarna voru úrvals hljóðfæraleikarar, m.a. Bryndís Halla Gylfadóttir á selló og einhver fiðlusnillingur en strengir eru auðvitað möst hjá ELO.  Fimm söngvarar skiptust á að taka 1-2 lög og ég verð að segja að Magni Ásgeirsson skaraði þar fram úr. Hann var sá eini sem flutti lögin  með sínu nefi, lagði soldið af sjálfum sér í þetta. Pétur Örn er næstur á gæðaskalanum, hann nær sömu tóntegund og Jeff Lynne með léttu og hafði einhvern veginn diskóið alveg í sér, gerði þetta mjög vel og maður fann að hann fílaði lögin.  Eyþór Ingi var einhvern veginn bara í vinnunni og þeir Jóhann Helgason og Eiríkur Hauksson fóru þetta á gömlum sjarma. Bakraddirnar voru oftast góðar, þær eru líka ELO-möst, og Pétur Örn átti mestan heiður af þeim. Ég skemmti mér stórkostlega vel og var farin að dansa trylltan dans á svölunum ásamt hinum 1800 gestunum þegar síðasta lagið kom, Don´t bring  me down.

Í tilefni kosninganna

„Eina sem ég bið um er að við sem göngum til okkar daglegu verka séum laus við gróðapunga sem naga þjóðfélagsbygginguna innan frá dag og nótt – uns allt hrynur.“

Addi rakari, Íslendingablokk eftir Pétur Gunnarsson 2012, bls. 164

Sveinn Pálsson, læknir og náttúrufræðingur

Á dögunum kom út fyrsta hefti TMM 2013. Þar er greinin mín um Svein Pálsson náttúrufræðing og lækni (1762-1840), hún ber heitið „En til hvers er að dvelja við slíka dagdrauma?“ Fyrst rakst ég á Svein þegar ég var í námi í íslenskum bókmenntum í HÍ sællar  minningar og hann hefur verið mér hugleikinn síðan. Hann skipaði sess í lokaritgerð minni til MA-prófs sem fjallar um ferðasögur fyrra alda. Ég hef tvisvar haldið erindi um Svein, þennan stórmerka mann, og rekst oft á hann í gömlum bókum. Hægt er að lesa greinina hér: Sveinn_TMM2013.

Blam í Borgarleikhúsinu, bara snilld

ImageÉg skellti mér á BLAM! á sunnudaginn í Borgarleikhúsinu. Það er leikhópur frá Danmörku sem sér um sýninguna með Kristján Ingimarsson (frá Akureyri) í fararbroddi. Er skemmst frá því að segja að sýningin var stórskemmtileg. Þrír skrifstofumenn stytta sér stundir í vinnunni með því að blamma, þ.e. setja upp hasaratriði úr bíómyndum og nota til þess það sem  hendi er næst, skrifborðslamba, heftara, kaffikönnu, möppum o.fl. en yfirmaðurinn vakir yfir þeim og langar innst inni að fá að vera með.  Hugmyndaflugið er óbeislað, líkamarnir ótrúlega liðugir og húmorinn alls ráðandi. Karlmennskan er í brennidepli í verkinu, töffarastælar, gengdarlaust ofbeldi og dúndrandi tónlist.  Ég sá líka á sínum tíma Af ástum manns og hrærivélar sem Kristján samdi og Ólafía Hrönn lék með  honum í, það var líka algjörlega frábært. Gaman að því þegar svona ferskir vindar blása í leikhúsinu. Ég velti fyrir mér að sýningunni lokinni, hvort hægt væri að skrifa svipað leikrit um konur að blamma Bridesmaids eða Pretty Woman…?