Í dag rættist langþráður draumur minn um nýtt ljós yfir borðstofuborðið. Ég er búin að láta mig dreyma um það í nokkur ár og nurla saman fyrir því. Nú svífur það yfir borðinu og varpar frá sér svo fallegri birtu að ég hef ekki gert annað allan seinnipartinn en að dást að því.
Þá er seventís-ljósakróna, fimm arma, úr messing með sandblásnum glerkúplum til láns tímabundið. Verður bara send á gott heimili þar sem vel er hugsað um hana. Þetta er brúðkaupsgjöf frá ömmu á Vopna.
Það er ljóst að haustið er að læðast að. Það kemur með hressandi hlaupatúra innan- og utanbæjar, bláber og slátur, kertaljós, hlýtt teppi og góða bók. Endurfundir við hressar Þórshafnarstelpur, samveru með systrum og fjölskyldu. Fyrirhugað er ferðalag til útlanda. Og annir í starfi og námi. Ég hlakka til.
Ferðasaga sumarsins 2011 er komin á síðuna í máli og myndum. Sjá hér til hægri (Ferðasögur, Húsbílareisa 2011) eða hér.
Helgin var viðburðarík og veðrið yndislegt. Við vorum mest að dytta að húsinu og slappa af. Í klaufaskap læsti ég lyklana inni í bílnum á laugardaginn og mátti eftir mikið þras og bras punga út 5000 kalli handa lásasmið sem opnaði á innan við 15 sekúndum. Ég bakaði speltpizzu og hráköku, gluggar hússins voru málaðir, útidyrahurðin sömuleiðis og bréfalúgan endurnýjuð, farið í Sorpu og m.a.s. í berjamó með tíkina en Arwen er vitlaust í ber og ryðst yfir þúfurnar slafrandi og másandi, alsæl. Heiðar og Signe duttu inn í ánægjulega heimsókn og svo kom flísarinn tilvonandi sem ætlar að gera tilboð í baðið okkar. Framvinda þess verkefnis verður að sjálfsögðu hér í máli og fyrir/eftir- myndum. Ekkert var hlaupið um helgina enda bara ágætt að hvíla sig á því stundum.
Samtals skrönglaðist ég í ágúst 56,6 km og æfingatími er samanlagður 8,46 klst. Það er ekki sérlega mikill tími, eða ca. 2 klst á viku. September verður betri.
Loksins fór ég út að skokka eftir langa hvíld. Ég er svo ánægð með RM að ég hef setið mest á rassinum síðan og stært mig af afrekinu. Heiðmörkin heillaði í góða veðrinu í gær og þar var skondrast eftir grýttum krákustígum og svitnað sæmilega. Nú er stefnan tekin á Hjartadagshlaup, sunnudaginn 25. sept., það hvetur mann heilmikið að hafa markmið til að stefna að, helst vil ég hlaupa hraðar en síðast… Er einhver sem vill koma með mér? Allir komast 5 km með smáundirbúningi, hver fer á sínum hraða og ekkert stress! Hjartað þarf að pumpa, lungun þrá súrefni, vöðvarnir liðkast og mýkjast við hreyfingu!
Busalingarnir voru vígðir í dag í MK og fengu hamborgara til að bæta sér í munni á eftir mysubað og ógeðsdrykk. Á myndinni erum við Helgi aðstoðarskólameistari að græja borgarana en alls voru 350 hammarar steiktir í snarheitum.
Þessi mynd tók Laufey af okkur Elísu á leið í Dostojevskí-safnið í Pétursborg í sumar, með kvass í hendi (sbr. skiltið), en það er gerjaður öldrykkur sem innfæddir þamba á heitum sólardögum, dísætur og svalandi.
Bavíani eftir dönsku skáldkonuna Naja Marie Aidt inniheldur nokkrar eitraðar smásögur. Það sem þær eiga sameiginlegt er að lýsa grimmd og einmanaleika og því hversu lítið þarf til að hvunndagurinn breytist í martröð. Fyrsta sagan grípur mann strax, um litla fjölskyldu sem villist í sumarfríinu, og svo taka þær við hver af annarri, sögur af vondu fólki eða þegar líf venjulegs fólks tekur kollsteypu af því að í raun er það reist á sandi. Víða koma börn við sögu og það sker í hjartað að lesa um vanrækslu og ofbeldi. Titilsagan er átakanleg og sýnir vel hversu skjótt veður geta skipast í lofti. Mér finnst sögurnar magnaðar, spennan listilega byggð upp (t.d. sagan sem gerist í matvörubúðinni) og stíllinn hrár og raunsæislegur, persónurnar margbrotnar og grunnt á því góða í þeim þegar kreppir að. Í Bavíana er mannlegt eðli sýnt í köldu og nístandi ljósi, grimmdin afhjúpuð og engin miskunn. Það er stutt í dýrseðlið, apann í okkur mönnunum. Þýðing Ingunnar Ásdísardóttur er afbragðs góð.
Eru allir sem ég þekki búnir að skrifa undir áskorun hjá Hagsmunasamtökum heimilanna? Hjá mér kviknar vonarglæta um sanngirni, réttlæti og jöfnuð þegar ég heyri málflutning þessara góðu samtaka. Ég hélt ég ætti mér forsvarsmenn fáa og væri barinn þræll og arðrændur aumingi. En þrátt fyrir eðlislæga bjartsýni, grunar mig innst inni að dómstólum verði aldrei leyft að dæma þetta ólöglegt eða óréttlætið verði leiðrétt. Voldug öfl í samfélaginu og pólitíkinni eiga ríkra hagsmuna að gæta og þeir hagsmunir hafa hingað til verið settir ofar en skuldir og reytur almennings. Ef skrúfað verður fyrir peningastreymið úr buddu fólksins inn í bankana, hvað gerist þá? Hræðsluáróðursmaskínan er strax farin af stað, það verður enginn lífeyrir til skiptanna, engin velferð og allt fer fjandans til. Látum ekki ljúga meira að okkur. Skrifum undir og heimtum réttlæti!
