Ég skellti mér á BLAM! á sunnudaginn í Borgarleikhúsinu. Það er leikhópur frá Danmörku sem sér um sýninguna með Kristján Ingimarsson (frá Akureyri) í fararbroddi. Er skemmst frá því að segja að sýningin var stórskemmtileg. Þrír skrifstofumenn stytta sér stundir í vinnunni með því að blamma, þ.e. setja upp hasaratriði úr bíómyndum og nota til þess það sem hendi er næst, skrifborðslamba, heftara, kaffikönnu, möppum o.fl. en yfirmaðurinn vakir yfir þeim og langar innst inni að fá að vera með. Hugmyndaflugið er óbeislað, líkamarnir ótrúlega liðugir og húmorinn alls ráðandi. Karlmennskan er í brennidepli í verkinu, töffarastælar, gengdarlaust ofbeldi og dúndrandi tónlist. Ég sá líka á sínum tíma Af ástum manns og hrærivélar sem Kristján samdi og Ólafía Hrönn lék með honum í, það var líka algjörlega frábært. Gaman að því þegar svona ferskir vindar blása í leikhúsinu. Ég velti fyrir mér að sýningunni lokinni, hvort hægt væri að skrifa svipað leikrit um konur að blamma Bridesmaids eða Pretty Woman…?
Höfundur: Steinunn Inga Óttarsdóttir
Maðurinn með ljáinn
Hann kemur mér
í opna skjöldu
þar sem hann blasir við
á gamalli ljósmynd
Það er ekki blikandi ljárinn
sem kemur upp um hann
heldur hnausþykk gleraugun
Það hlaut að vera
að hann sæi illa
eins ómannglöggur og
hann getur verið
Gerður Kristný (Skáldagjöf SÁÁ, 2011)
Hlaup í mars
Í marsmánuði hljóp ég samtals 98 km skv. garmin-tölum. Það er nýtt met hjá mér. Þar af fór ég einn laugardaginn 17 km sem líka er met. Að vera í hlaupahóp er mjög hvetjandi, ég er komin langt út fyrir minn þægindahring en líður bara vel. Kellan er komin í gírinn.
Kærustuparið
Laugardagsæfing
Datt í hug að prófa að upplóda laugardagsskokkinu hér. Og viti menn, allt hægt með Garmin.
Laugardagsæfing by SteinunnInga at Garmin Connect – Details.
Prímadonnan
Eilífðargelgjan kemst í stuð við þetta.
Hér liggur skáld
Ég las Hér liggur skáld eftir Þórarin Eldjárn í sundlaugargarðinum á Tamaimo Tropical á Tenerife á dögunum. Sagan byggir á atburðum Svarfdælasögu (sjá hér nýlegt um hana) og Þorleifs þáttar jarlaskálds þar sem galdrar, álög, ofbeldi og blóðug uppgjör eru daglegt brauð. Þorleifur fer úr Svarfaðardal, þar sem allt logar í illdeilum. með skipi sínu og dýrmætum farmi til Noregs en hittir þar svo óheppilega á Hákon hlaðajarl (d. 955) sem réð ríkjum á þessum tíma og er hið mesta fól í flestum heimildum. Fundur þeirra er afdrifaríkur fyrir þá báða. Sagan er stutt og auðlæsileg, svo stutt að stundum minnir hún á harðsoðna endursögn, lítið er um samtöl og þau eru meitluð. Kvæðin sem fylgja upphafi hvers kafla eru frábærlega skemmtileg. Stíllinn er forn og nýr í senn, fallegur og rennur vel. Skáldið steinliggur. Og húmorinn er alls ráðandi, hér má sjá breiðletrað úr Þorleifs þætti og meinfyndna úrvinnslu skáldsins.
Svo sem Sveinn konungur tjáði Þorleifi, þá þeir ræddust við um vorið að fluttu kvæði hafði eftir jólakvöldið burt rotnað af jarli allt skegg og svo hárið öðrum megin reikar. Kom hvorugt upp aftur. Hárið sem eftir skrimti var reytingur einn, gránaður og lífvana. Reyndist jarli er hann harmþrunginn leit í skuggsjá og vildi kemba hár sitt ekki síst örðugt að ákvarða hvoru megin reikar þær lýjur skyldu einkum liggja. Þótti honum afkáralegt að þær sætu allar á einn veg og reyndi því þráfellt að beina þeim til beggja átta. Af því varð nokkur flækja sýnu snautlegri og varð hann þess var að mörgum þótti harla kátleg. (149-150)
Þorleifur jarlaskáld var bróðir Yngvildar fagurkinnar sem var afburða fögur og síðhærð. Hún er eins og svo oft í sögunum viðfang karlanna og gengur kaupum og sölum eftir hagsmunum þeirra hverju sinni. Hún er ung tekin frillutaki og síðan nauðug gift Klaufa Hafþórssyni, snargeggjuðum og afspyrnu ljótum ofbeldismanni, loks gefin Skíða þræli sem áður hefur verið misþyrmt til stórra og ævilangra lýta, þá eru synir hennar drepnir fyrir augunum á henni og síðast er hún seld sem ambátt úti í heimi. Áhugavert er lífshlaup hennar, ekki síst samband hennar og Karls rauða,og efni í dramatíska skáldsögu sem mér þætti gaman að lesa.
Þannig standa stigin
Æfingar með Bíddu aðeins standa sem hæst hjá mér þessa dagana. Ég finn mikinn mun á hversu vel mér líður, andlega og líkamlega, þegar ég skokka. Ég byrjaði í janúar sl., tók mér hlé hálfan febrúar og staðan nú er þessi:
Æfingar 14. jan- 12. mars: 18
Km 14. jan- 12. mars: 150,99
Meðalhraði, km á klst: 8,2
Brennsla: 10.580 kal
Þessar upplýsingar getur maður grafið upp á garmin.com en úrið mitt góða safnar þessu öllu saman. Hlaupahópurinn samanstendur af skemmtilegu fólki, aðallega konum, allt frá einbeittum járnkonum og maraþonmönnum til byrjenda og tómstundaskokkara. Í gær mættu 35 manns, við hlupum í sólinni og nutum hverrar mínútu. Æfingar hópsins eru á mánudögum, miðvikudögum og fimmtudögum kl. 17.30 og laugardögum kl. 9. Mæting við Kópavogslaug. Og allir eru velkomnir!
Feðgin, 2008
Nútíminn er trunta
Ég var alveg við það að gefast upp á Nútíminn er trunta eftir bandaríska rithöfundinn Jennifer Egan (Pulitzer 2011) en hélt það út og það var þess virði. Þetta er tætingsleg skáldsaga þar sem hver kafli fjallar um eina persónu sem þekkir hinar persónurnar meira eða minna, gegnum vinnuna, af tilviljun eða síðan á djamminu í gamla daga. Djammhópurinn var flottur, átti sér stóra drauma um frægð og frama en þeir sem mestar vonir voru bundnar við brugðust, vegna fíknar eða minnimáttarkenndar, getuleysis eða hreinlega vegna þess að tíminn hljóp frá þeim. Tíminn er miðjuhugtak verksins, sagan hefst í miðjunni og breiðist út þaðan, það er enginn endir eða upphaf. Sjónarhornið er margvíslegt, stíllinn margbreytilegur, frásagnarhátturinn ólíkur milli kafla og ein persónan segir sögu sína með PPshowi. Persónurnar eru miklir töffarar á pönktímanum, það er auðvelt að vera ungur og gagnrýna og vera á móti öllu snobbinu og smáborgarahættinum, tryllast í tónlistinni og stuðinu og vera sama um allt. Svo sogast menn inní meðalmennskuna og sitja miðaldra uppi með fjölskyldu og ábyrgð sem breytir öllu. Persónurnar eiga hver sína sorgarsögu um vanrækslu, missi eða fíkn. Bosco og Scotty Hausmann hafa tónlistarhæfileika en hafa sóað tíma sínum í djamm og dóp en hyggjast nú snúa aftur, snúa á tímann. Það er alltaf eitthvað sorglegt við það, ef það mistekst er það algjör höfnun og glötun. Benny, umboðsmaður þeirra, má muna sinn fífil fegri, hann er bæði skemmdur af rugli og þjáður af minnimáttarkennd vegna uppruna síns. Svo er Sasha hin fagra sem tengist öllum, með skuggalega fortíð og enga framtíð. Þýðingin rennur vel og hefur örugglega verið erfitt viðfangsefni þar sem öllu ægir ssman en titilinn er eitthvað á skjön án þess að ég hafi betri lausn, vísun í Proust í verkinu hefði kannski átt að leiða þýðandann þangað. Bókin heitir A Visit from the Goon Squad á ensku sem er enginn hægðarleikur að þýða en tengist gengjum, hópi ofbeldis- og misyndismanna, smákrimmum. Þetta er erfið lesning en mikil upplifun og mustread, góð úttekt á bókinni hér.
