Ég keypti ekki leikskrá Eldhafs í Borgarleikhúsinu og vissi ekkert um hvað stykkið var þegar mér bauðst miði á sunnudagskvöldið klukkan átta. Ég áttaði mig því ekki á hvar sagan gerist en veit núna að sögusviðið er víst Líbanon. Verkið gæti gerst í hvaða stríðshrjáða landi sem er þar sem aðskilnaður, pyntingar og þjóðarmorð viðgangast. Mér fannst þetta frekar leiðinlegt leikrit, framvinda alltof hæg og löngu ljóst hvernig í pottinn er búið þegar leikararnir stynja því upp. Annað hvort er það leikritaskáldinu að kenna eða leikstjóranum, Það að útskýra hvernig trúðsnefið barst böðlinum er út í hött, áhorfendur voru alveg búnir að átta sig á því án þess. Fyrri hlutinn er alltof langdreginn.Gói stóð sig vel, tvíburasystirin og amman voru hins vegar með ýkta tilburði og framsögn sem varð þreytandi, Bergur Þór var góður en persóna hans er of fyrirferðarmikil og senan í upphafi alltof löng. Vinkonan Santa eða hvað hún heitir var mjög góð og leikur hennar sannfærandi. Unnur Ösp var betri eftir hlé, sérstaklega í réttarhöldunum. Textinn var oft væminn og tilgerðarlegur, og aftur spyr ég, er það þýðandinn eða leikskáldið? Leikmyndin var mjög smart. Leikritið fékkð ágæta dóma í dv (rúv hér) en mikið var ég fegin þegar sýningunni lauk, kl. 23.15.

Ég hef dregið það doldið að fjalla hér um Hjarta mannsins. Ástæðan er sú að sagan hefur kraumað í mér, ég hef skammtað mér lesturinn og sparað stóru orðin. Ég hef treint kaflana, lesið setningarnar aftur og aftur, kjamsað á orðunum. Persónurnar í plássinu hafa orðið mér nákomnar, þær lifna í huganum og tengjast fyrri lestrarreynslu og sagnaarfi, Geirþrúður og Andrea eru Salka Valka allra tíma,  fulltrúar hinna sterku kvenna sem samfélagið kúgar og reynir að troða í hefðbundið kynhlutverk, Snorri, Gísli  og Rakel, fátækir bændur og hoknir sjómenn, eru fulltrúar kúgaðrar alþýðu en strákurinn er Ólafur Kárason, svo blíður og skáldlegur í hryssingslegum aðstæðum með einfeldningslega ofurtrú á bækur og þekkingu í hróplegri andstöðu  við allt í kringum hann. Stíllinn er fallegur, blíður og stríður, heimspekilegur og hvunndagslegur í senn, orðaforðinn í takt við tímann, myndmálið áhrifaríkt og oft stórbrotið án þess að verða tuggið eða tilgerðarlegt, örlögin eru dramatísk og átakanleg í grimmum hversdagleikanum. Sjórinn leikur stórt hlutverk, hann er bæði lífsbjörg og voði, líkt og skáldskapurinn. Á sögutímanum er hver dagur glíma við dauðann og barátta fyrir lífinu, við kulda, sult og sjúkdóma.  Ótrúlegur fjöldi fólks drukknaði á ári hverju, kól til skemmda eða bana, varð úti, velktist um í óhamingju og fátækt, náttúruöflin sýndu enga miskunn, stéttaskiptingin var skýr og klár, fátækt og fáfræði gerðu menn grimma og örvæntingarfulla, skólaganga var aðeins á færi örfárra og hamingjan var litin hornauga. Plássið rúmar allan tilfinningaskalann,  öfundina, slúðrið og baknagið í bland við hugsjónir og bókmenntir, von og ást. Valdahlutföllin eru skýr, hlutskipti hinna fátæku er hart og hlutur fátækra kvenna sýnu verstur ef frá er talið hlutskipti  barna þeirra. Jón Kalman nýtir sér sagnfræði og sagnaarf á snilldarlegan hátt, hann endurlífgar gamlar heimildir, býr til nýja veröld úr þeirri sem var, dustar ryk af fornum ferða-og hrakningasögum, annálum, bréfum. Yrkisefnið er sígilt, ástin, örlögin, lífið og dauðinn. Enn situr í mér lýsingin á örlögum Bárðar úr Himnaríki og helvíti, það er langt síðan bókarkafli hefur hreyft svona mikið við mér. Það er óskiljanlegt af hverju Hjarta mannsins var ekki tilnefnd til íslensku bókmenntaverðlaunanna 2011 og ég batt lengi vonir við menningarverðlaun DV sem hafa oft verið óháð og djörf í tilnefningum. Bækur Jóns Kalmans um manninn, englana, sorgina, óblíða náttúruna, skáldskapinn, ástina, lífið og dauðann eru með betri bókum sem ég hef lesið um langa hríð. Þær koma svo sannarlega við hjartað í mér.

Kýr Stalíns eru geitur segir í samnefndri bók Sofi Oksanen, fyrstu skáldsögu hennar sem kom út á íslensku í fyrra. Þar segir frá þremur kynslóðum kvenna sem líða fyrir uppruna sinn, fortíð og þjóðerni. Anna býr í velferðarríkinu Finnlandi og á eistneska móður og finnskan föður. Það er flókin staða, ættingjarnir í Eistlandi ímynda sér að fjölskylda Önnu lifi í vellystingum í kapitalísku landi og vilja fá að njóta góðs af. En austur-evrópskar konur eru hataðar og fyrirlitnar í Finnlandi, fá ekki vinnu og eru annars flokks, litið er á þær sem hórur. Þær sem flúðu Eistland mega aldrei snúa aftur til heimalandsins né tala tungu sína. Pabbi Önnu gefur vinum og kunningjum ekkert upp um þjóðerni konu sinnar og skammast sín fyrir hana. Hörmungarnar sem dynja yfir þegar Rússar ryðjast inn í Eistland eru svaðalegar, saklaust fólk er sent til Síberíu í þrælabúðir eða tekið af lífi, alls staðar eru njósnarar og svikarar, sultur og seyra. Ógnarstjórnin er alls staðar, samyrkjubúum er komið á þar sem skipulagið er fáránlegt, verslanir eru tómar nema fyrir þá sem eru innundir hjá stjórnvöldum, símar eru hleraðir, bréf ritskoðuð og svo mætti lengi telja. Anna litla glímir við tilvistarkreppu, vegna uppeldis síns og fortíðar,  og þjáist af lotugræðgi og lystarstoli, hún reynir að hafa stjórn á lífi sínu en stefnir hraðbyri í glötun og dauða. Lýsingarnar á sjúkdómunum eru þannig að mann verkjar í magann, hrikalegar „átsessjónir“ og uppköst með tilheyrandi blekkingum og geðveiki. Anna á í flóknu sambandi við mat og líkama sinn og getur ekki treyst öðru fólki eða bundist því tilfinningaböndum sem leiðir til enn meiri skammar og útilokunar. Þetta er flott saga um blóði drifna sögu þjóðar sem ég þekkti ekki fyrir. Endalaus eru dæmin í veröldinni um fagrar hugsjónir eins og t.d. sósíalisma og frjálshyggju sem snúast upp í hrylling vegna þess að manneskjan er svo vanþroskuð, spillt og gráðug.