Skellti mér á bókamarkaðinn í Perlunni og gerði þessi líka reyfarakaup á öndvegisritum: Aðalgeir Kristjánsson. Síðasti Fjölnismaðurinn, ævi Konráðs Gíslasonar. 990 kr. Benedikt Gröndal: Rit 2. 495 kr. Brynjúlfur frá Minna-Núpi: Saga hugsunar minnar. 990 kr. Gils Guðmundsson. Í nærveru sálar, Einar Hjörleifsson Kvaran, Maðurinn og skáldið. 390 kr. Guðrún P. Helgadóttir: Brautryðjandinn Júlíana Jónsdóttir skáldkona. 490 kr. Kristmundur Bjarnason. Lífsþorsti og leyndar ástir. Svipmyndir úr lífi Gríms Thomsens og nokkurra samferðamanna hans. 490 kr. Oddný Guðmundsdóttir frá Hóli á Langanesi: Skuld. 495 kr. Svo keypti ég eina bók til viðbótar og gaf í afmælisgjöf, samtals var þetta 5325 kr fyrir 8 eigulegar bækur sem ég ætla að lesa næstu vikur og á ferðalaginu í sumar. Gamlar bækur eru á sæmilegu verði á markaðnum en nýlegar alltof dýrar. Hand- og fræðibækur eru líka of dýrar. Þarna var fullt af fólki og góð stemning.

Ég sótti fyrri hluta málþings hjá Félagi um átjándu aldar fræði í dag en félagið er að hefja sitt 17. starfsár. Finnst líka mjög langt síðan ég sat stofnfund félagsins og tók sæti í stjórninni sællar minningar. Þema þingsins að þessu sinni var læknavísindi og heilbrigðismál, miklu meira spennandi en það kannski hljómar. M.a. fjallaði Örn Hrafnkelsson um Jón Magnússon (1662-1738), bróður Árna handritasafnara, sem skrifaði m.a. íslenska málfræði og lækningabókina Praxis Medica úr hálærðum bókum samantekin. Jón var mikill lærdómsmaður en féll í hórdóm nokkrum sinnum og var dæmdur til dauða en náðaður. Rithönd hans er jöfn og fögur og hann skrifaði margt fyrir Árna bróður. Bók hans var aldrei prentuð en gekk manna á milli í afskriftum. Hún byggir á svokölluðum raunlækningum, þe. ekki á alþýðutrú um fullt tungl, kattargall og hár úr höfði hengds manns. Þar segir m.a. svo skemmtilega:  „Hringferð blóðsins er óaflátanleg…“ og þar eru gefin ráð við þungum andardrætti kvenna (smyrja kremi á hnakkann á þeim). Bragi Þ. Ólafsson sagði frá bókinni Yfirsetukvennaskólinn sem út kom 1749 og fjallar um fæðingar, með frábærum lýsingum og skýringarmyndum. Þar fjalla menntaðir miðaldra karlar í yfirstétt um fæðingarreynslu kvenna. Ólöf Garðarsdóttir sagði m.a. frá fyrstu ljósmóðurinni, Margarítu Magnússen, sem hafði mikil áhrif á að konur gæfu nýfæddum börnum sínum brjóst. Það dró verulega úr ungbarnadauða sem var mun meiri hér en á hinum Norðurlöndunum. Kannski ekki furða þegar ráðlagt var í handbókum og af landlækni að gefa nýburum mysu fyrstu 2 vikurnar. Á þinginu sagði Örn Hrafnkelsson frá stafrænu handritasafni á netinu sem verið er að vinna að og verður spennandi að fylgjast með því.

„Tveir eru garpar er einna hafa orðið nafnkunnastir á Vestfjörðum, þeir Þorgeir Hávarsson og Þormóður Bersason svarabræður, og er að vonum mart í frásögum af þeim við Djúp, þar sem þeir hófust upp, svo og í Jökulfjörðum og á Hornströndum; hafa þeir og í þessum stöðum öllum frægðarverk unnin…Flestar þykja oss sögur garpa þessara svo merkilegar að andvaka nokkur sé til gerandi að rifja þær upp enn um sinn…“

 Fór að sjá Gerplu í gærkvöldi í Þjóðleikhúsinu. Baltasar Kormákur leikstýrir og samdi leikgerðina ásamt Ólafi Egilssyni og leikhópnum, hún er ansi snjöll og húmorinn algjörlega í öndvegi. Sögumannsformið var notað í góðu hófi, Ólafur Darri þrumaði yfir salinn þegar við átti. Leikmynd Gretars Reynissonar er mjög flott, snarbrattur hamar, loðnar þúfur og burstabæir úr tjöldum sem geta á einu augnabliki breyst í lokrekkju eða æstan sjó. Lýsingin er útpæld og nær algjörlega fram þeim áhrifum sem henni er ætlað,  glímubúningarnir eru óvænt útspil, stíla inn á þjóðrembuna og eru sérlega notadrjúgir. Tónlistin kemur skemmtilega á óvart og kitlar hláturtaugarnar. Leikararnir stóðu sig allir með mikilli prýði, þeir léku t.d. altaristöflu, dauðan hval, feigan hrút og fjöruga hesta eins og ekkert væri og það er nú ekki heiglum hent að tala saman á 14. aldar íslensku og láta það virka. Kolbrún og Þórdís í Ögri eru skýrar andstæður sem takast á um skáldið og elskhugann Þormóð. Björn Thors var mjög flottur,  ekki vitund líkur Katli Mána í þessu stykki, og það er sérlega gaman að sjá  Ólafíu Hrönn og Ilmi leika fögur og tragísk tálkvendi af mikilli reisn og innlifun. Jóhannes Haukur var flottur Þorgeir, brjóstumkennanlegur og meinfyndinn með sína eilífu hetjufrasa og óslökkvandi bardagafýsn. Óborganlegt og ógleymanlegt er ástaratriði á ís þar sem leikararnir skauta um sviðið og auðvitað er atriðið með hvönnina Þorgeirs á sínum stað. Það er ekki víst að þeir sem ekki þekkja Gerplu Laxness  fái jafnmikið út úr sýningunni, miklu er sleppt og margt einfaldað og sumt túlkað í botn eins og gengur þegar heimsfræg skáldsaga er færð í leikbúning í fyrsta skipti. En þetta er frábær sýning, sjónræn og leikræn, falleg og skemmtileg.